*-*

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Πώς νά φτιάξετε λουκούμια μόνοι σας.

Το λουκούμι είναι γλύκισμα μπουκιά που φτιάχνεται μαγειρεύοντας ένα μίγμα σιροπιού, ζάχαρης και κορν φλάουρ, πολύ αργά για αρκετές ώρες. Χύνεται και αφήνεται να κρυώσει, στη συνέχεια κόβεται και πασπαλίζεται με άχνη ζάχαρη.
Οι γεύσεις ποικίλουν αλλά οι κυριότερες είναι το ροδόνερο και η μαστίχα.
Υλικά:
500 γρ. ζάχαρη
500 γρ. νερό
200 γρ. νισεστές
Μαστίχα, ροδόνερο, ξινό
100 γρ. άχνη ζάχαρη 

Παρασκευή 
Διαλύουμε το νισεστέ σε λίγο νερό.
Ρίχνουμε σε κατσαρόλα την ζάχαρη και το υπόλοιπο νερό και μόλις αρχίσει να βράζει ρίχνουμε το λιωμένο νισεστέ και το ξινό και ανακατεύουμε μέχρι να πήξει. 

Χαμηλώνουμε τη φωτιά και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι το μίγμα να αποκτήσει ελαστικότητα.
Το βγάζουμε από τη φωτιά, προσθέτουμε ροδόνερο και μαστίχα.
Το αφήνουμε να κρυώσει για 24ώρες και αφού το κόψουμε το πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη.
Ποσότητα μαγειρεμένου τροφίμου: 850γρ.

Πηγή: Συνταγή: (Πατροπαράδοτες ελληνικές συνταγές,2001) 
ftiaxno.gr
 Μπορείτε νά τά πασπαλίσετε καί μέ  τριμμένη καρύδα.
Ακόμα μπορείτε νά προσθέσετε καί ξηρούς καρπούς σέ κομματάκια μέσα στό μίγμα.
Επίσης  μπορείτε νά δόσετε χρώμα μέ λίγες σταγόνες  από χρώμα ζαχαροπλαστικής.

4 σχόλια:

  1. Ευχαριστούμε πολύ για το υπέροχο αυτό blog και για τη δουλειά σας! Ως προς τα λουκούμια, ΄θα ήθελα να άνω μια ερώτηση, πόσο ξινό βάζουμε; Και για πόση περίπου ώρα χρειάζεται ανακάτεμα το μίγμα;
    Ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα. Την συνταγή για τά λουκούμια την βρήκα στο διαδίκτυο και την δοκίμασα. Η αλήθεια είναι ότι έβαλα στην τύχη περίπου μισό κουταλάκι ξινό και ήταν πολύ. Άρα πρέπει να βάζουν στην μύτη του μικρού κουταλιού. Το ξινό είναι για να μην ζαχαρώνει το γλυκό. Επίσης , θα πρέπει να είναι σε χαμηλή θερμοκρασία όταν το ανακατεύεις για να δέσει σωστά. Αυτό ήταν το δεύτερο λάθος μου γιατί εμένα έπηξε γρήγορα και δεν μού άφησε το περιθώριο να το ανακατέψω αρκετά για να γίνει ελαστικό το μίγμα όπως είναι στά λουκούμια. Και τέλος , θα πρέπει οπωσδήποτε να το αφήσεις μία ημέρα να κάτσει.
    Εγώ έβαλα μαστίχα για άρωμα και ήταν πολύ γευστικά .
    Καλή επιτυχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν βαλω ροδονερο πιστευω οτι δεν ειναι αναγκη να βαλω και μαστιχα...
    Όταν λέτε μαστιχα εννοειτε τα "δακρυα";;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΝΑΙ Η ΜΑΣΤΙΧΑ ΣΕ ΚΟΜΠΟΥΣ ΤΗΝ ΤΡΙΒΕΙΣ ΣΕ ΣΚΟΝΗ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.


Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.


Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια