*-*

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Παραδοσιακή ιατροσοφία



Θα μπορούσαν να γραφούν χιλιάδες λέξεις για  την παραδοσιακή ιατροσοφία , όμως θα αναφέρουμε  λίγα δείγματα αυτής της υπέροχης κληρονομιάς , η οποία αιωρείται ανάμεσα  στην παράδοση, την επιστημοσύνη  και την κοινωνική προσφορά.
Η ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ
Αρχίζουμε από μια νοσολογική οντότητα, η οποία στα παλιότερα χρόνια ήταν  πολύ συχνή , αφενός λόγω έλλειψης αντιβιοτικών , αφετέρου λόγω των σκληρών συνθηκών εργασίας,  την πνευμονία- βρογχοπνευμονία. 
Η διαβίωσης  στην ύπαιθρο  , πολλές φορές με βροχερό καιρό , χωρίς αδιάβροχο ιματισμό , λόγο έλλειψης μεταφορικών μέσων {βάδιζαν από δύο έως πέντε ώρες ημερησίως} καθώς και λόγω έντονης κόπωσης { τότε δεν ίσχυε το οκτάωρο εργασίας , αλλά το μεροκάματο μετρούσε από την ανατολή μέχρι την δύση του ήλιου]   ελαττωνόταν η άμυνα του οργανισμού και η πνευμονία-  βρογχοπνευμονία ήταν μια  συχνή ασθένεια.
Και τότε ο σεμνός και ανυστερόβουλος συνεχιστής της Ιπποκράτειας  θεραπευτικής , εφάρμοζε την μία και μοναδική θεραπευτική αγωγή , «τά υγρά καταπλάσματα».
Τά οποία καταπλάσματα ήταν επιθέματα {κομπρέσες} από ένα μάλλινο  ύφασμα το οποίο προηγουμένως  είχε εμβαπτίσει σε αρκετά θερμό νερό , τόσο θερμό , όσο πού να μην προκαλεί  εγκαύματα.  Τά επιθέματα αυτά τοποθετούνταν  στην ράχη και στο στήθος του ασθενούς .  Η αλλαγή του επιθέματος γινόταν κάθε 2-3 λεπτά περίπου, γιατί η θερμοκρασία  του χαμήλωνε βαθμιαία  από την στιγμή πού ερχόταν σε επαφή με το ανθρώπινο σώμα.   Θα διερωτάται εύλογα ο καθένας «τι είδους  θεραπεία ήταν αυτή;»
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΦΙΛΙΚΗ
Ήταν  μια θεραπεία απόλυτα  φιλική για τον ανθρώπινο οργανισμό , χωρίς καμμιά τοξικότητα  ή παρενέργεια.  Η τοπική αύξηση της θερμοκρασίας  του σώματος στην περιοχή  του θωρακικού κλωβού , είχε τρείς θεραπευτικές δράσεις, ήτοι:
Α]  Με την αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος στην περιοχή αυτή και η μετάδοσή της στα ενδότερα {πνεύμονες} , επερχόταν  διάλυση  των πηγμάτων  πού είχαν καταλάβει τά βρογχιόλια   και τις κυψελίδες  και στην συνέχεια  με τον βήχα αποβάλλονταν  τά πήγματα υπό μορφή φλεμμάτων.
Β]  Με την αύξηση της θερμοκρασίας , αυξανόταν η κυκλοφορία του αίματος και έσπευδαν  τοπικά στην πάσχουσα περιοχή περισσότερα αμυντικά στοιχεία του αίματος {λεμφοκύτταρα}  με αποτέλεσμα  την επαύξηση  της άμυνας τοπικά.
Γ]  Τέλος με την αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος σε έναν ασθενή  με μια φλεγμονώδη συνδρομή  είναι η πνευμονία-  βρογχοπνευμονία έχει άμεση εφαρμογή ή «ομοιοπαθητική  ιατρική»   «τά όμοια θεραπεύονταν με τά όμοια».
ΞΗΡΑ ΚΑΤΑΠΛΑΣΜΑΤΑ
Εκτός από τά υγρά καταπλάσματα  χρησιμοποιούσαν και τά ξηρά, τά οποία ήταν ευρύτερα διαδεδομένα , χρησιμοποιούμενα  για κάθε κρυολόγημα  σε αντίθεση  με τά υγρά  τά οποία αποτελούσαν   επιθετική  δραστική θεραπεία της πνευμονίας.
Τά ξηρά  λοιπόν καταπλάσματα  εκτελούντο ως εξής:
Ζέσταιναν πίτουρο από σιτάρι  
 Ολικής αλέσεως ,   μέσα σε ένα τηγάνι πάνω στην φωτιά, χωρίς  φυσικά την προσθήκη  κάποιου υγρού.  Στην συνέχεια τοποθετούσαν το ζεστό πίτουρο μέσα σε ειδικά σακουλάκια στο στήθος και την ράχη του ασθενή.
Ένα τρίτο είδος επιθεμάτων ήταν  οι «σιναπισμοί» , οι οποίοι αποτελούνταν από ένα βαμβακερό ύφασμα στο οποίο άπλωναν ένα   μείγμα ζύμης και σπόρων σιναπιού { οι σπόροι σιναπιού είναι η πρώτη ύλη για την παρασκευή  μουστάρδας}, οι οποίοι προηγουμένως είχαν υποστεί κατεργασία στο γουδί ώστε να σπάσουν και να εκκρίνουν το σιναπέλαιο  το οποίο έχει δράση ερεθιστική πάνω στο δέρμα.
Έτσι με την τοποθέτηση του σιναπιού προκαλούσαν  τοπική υπεραιμία , φλόγωση και  ερυθρότητα στην πάσχουσα περιοχή { σε μυαλγίες, διαστρέμματα, ψύξεις κ.λ.π}, οπότε και πάλι με την εφαρμογή της ομοιοπαθητικής  επερχόταν  βελτίωση  ή και ίαση από το ενοχλητικό σύμπτωμα ή σύνδρομο.
{Από την Καθημερινή 1997}

2 σχόλια:

  1. Θυμάμαι όταν ο πρώτος μου γιός είχε βρογχίτιδα φίλος γιατρός(χειρούργος ομοιοπαθητικός από τη Γερμανία)τον θεράπευσε σε ένα βράδυ χωρίς καθόλου φάρμακα αλείφοντας ένα κομμάτι μάλινο ύφασμα με κρύο βούτυρο και τυλίγοντάς το γύρω από το στήθος του...Το άφησα όλο το βράδυ έτσι και το πρωί ήταν περδίκι...Καλημέρα εύχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα. Πρίν από 15 χρόνια , έμαθα πώς πολύ καλά αποτελέσματα έχει και η κομπρέσα με Καστορέλαιο. Αλλά όπως άκουσα είναι για μυαλγίες , διαστρέμματα, μώλωπες και κτυπήματα, θλάσεις, και ίσως για ρευματισμούς. Εγώ το δοκίμασα σε μια θλάση πού έπαθα στο πόδι μου και είχε καταπληκτικά αποτελέσματα, σε μια ώρα έφυγε ο πόνος και μπορούσα να το πατήσω. Βάζεις καστορέλαιο πάνω σε ένα πανί και το τοποθετείς στο πονεμένο σημείο , ή το αλείφεις απ’ ευθείας , το τυλίγεις με ένα μάλλινο , αν είναι στο πόδι κάτω φοράς μια μάλλινη κάλτσα, και αυτό δρά μαλακώνοντας το δέρμα με την θερμότητα και εισχωρώντας από τους πόρους σε ανακουφίζει γιατρεύοντάς σε.
      Πιθανών να κάνει και για κρυολογήματα με καταπλάσματα στο στήθος . Δεν χάνει κανείς να το δοκιμάσει . Το καστορέλαιο πωλείται στα φαρμακεία.

      Διαγραφή

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.


Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.


Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια