*-*

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Λαδερό: Το σπιτικό φαγητό



Τα λαδερά αποτελούν μια ιδιαίτερη κατηγορία μαγειρευτών τροφίμων στην κουλτούρα του Έλληνα. Είναι συνδεδεμένα με το σπιτικό και υγιεινό φαγητό, ενώ φαίνεται να έχουν δεσμούς συγγένειας με το τυρί και το ψωμί, αποτελούν ένα φτωχό 'ορεκτικό' για πολλούς άνδρες και 'βραχνάς' για πολλές μαμάδες, ενώ την περίοδο της νηστείας… έχουν την τιμητική τους!
  
Τα λαδερά, με άλλα λόγια τα φαγητά που περιέχουν ένα τουλάχιστον λαχανικό και συνοδεύονται από ένα ακόμη συστατικό της ίδιας ή διαφορετικής ομάδας τροφίμων, θεωρούνται μέρος του Μεσογειακού τρόπου διατροφής και της αντίστοιχης κουλτούρας. Άλλωστε το όνομά τους είναι συνυφασμένο με τον πρωταγωνιστή της Μεσογειακής Διατροφής, το ελαιόλαδο.
  Οι φήμες λένε…
Ο περισσότερος κόσμος έχει ταυτίσει τα λαδερά φαγητά με την οικειότητα και τη ζεστασιά του σπιτιού, με άλλα λόγια, ακόμη και σήμερα, θεωρούνται ως τα κατεξοχήν σπιτικά φαγητά ακόμη κι αν τα αγοράσουμε από εστιατόριο. Παράλληλα, τα λαδερά είναι ταυτισμένα με την πιο ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή, στην αντίληψη των περισσότερων.
  …και η επιστήμη επιβεβαιώνει!
Πράγματι, τα λαδερά φαγητά, είναι μια από τις καλές συνήθειες του ελληνικού τραπεζιού εφόσον γίνονται η αιτία και η αφορμή να καταναλώσουμε τα λαχανικά σε μια διαφορετική έκδοση πέραν της σαλάτας. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζουμε στην καθημερινή μας διατροφή φυτικές ίνες αλλά και πολύτιμα θρεπτικά συστατικά όπως βιταμίνες, ιχνοστοιχεία αλλά και από πολύτιμα φυτοσυστατικά όπως τα αντιοξειδωτικά.
  
Παράλληλα, όταν συνοδεύονται από άλλες ομάδες τροφίμων όπως τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί, τα κρεατικά, τα αμυλούχα όπως το ρύζι, το κριθαράκι ή το πλιγούρι ή τα όσπρια μετατρέπονται σε ένα ισορροπημένο γεύμα. Η θρεπτική τους αξία αναβαθμίζεται ακόμη περισσότερο με την παρουσία του ελαιολάδου, της βασικής πηγής βιταμίνης E στη μεσογειακή διατροφή. Η αντιοξειδωτική δράση της βιταμίνης Ε σε συνδυασμό με τις πολυφαινόλες του ελαιολάδου μετατρέπουν τα λαδερά σε ένα σύμμαχο ενάντια στη φθορά που προκαλούν οι ελεύθερες ρίζες καθημερινά στο σώμα μας. 
Από την άλλη πλευρά, η παρουσία του ελαιολάδου σε μεγάλες ποσότητες εκτοξεύει τις θερμίδες των λαδερών, για αυτό είναι σημαντικό να το χρησιμοποιούμε με μέτρο!
  Γράφει η Ντορίνα Σιαλβέρα , MSc

Πηγές: www.nutrimed.gr
http://www.agrotikabook.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.


Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.


Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια