*-*

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ...Η Πρώτη Ανάσταση γιορτάζεται από την Εκκλησία , στις 9 το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου...

Ανάστα ο Θεός, κρίνον τήν γην, ότι σύ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις εθνέσι”


Με εκκωφαντικούς κρότους, χτυπώντας ότι αντικείμενο είχε ο καθένας, οι πιστοί έστειλαν το μήνυμα της Πρώτης Ανάστασης, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ασίνης του Δήμου Ναυπλιέων.


Η Ανάσταση του Χριστού εορτάζεται από την Εκκλησία από την στιγμή της
καταβάσεώς Του στον Άδη, όπου ελευθέρωσε τις ψυχές των δικαίων της
Παλαιάς Διαθήκης από το κράτος του θανάτου και του διαβόλου. Η ημέρα του
 Μ. Σαββάτου, όταν η ψυχή του Χριστού με την θεότητα βρισκόταν στον Άδη
και το σώμα μαζί με την θεότητα βρισκόταν στον τάφο, οπότε νικήθηκε το
κράτος του διαβόλου και του θανάτου, θεωρείται μεγάλη ημέρα από την
Ορθόδοξη Εκκλησία, αφού συνδέεται με την ημέρα της Κυριακής.Ο Χριστός
αναστήθηκε τις πρωϊνές ώρες της Κυριακής.

Δεν γνωρίζουμε τον πραγματικό χρόνο της Αναστάσεώς Του, αφού κανείς δεν
τον είδε την ώρα εκείνη, αλλά πιστοποιήθηκε όταν βαθειά χαράματα οι
Μυροφόρες γυναίκες πήγαν στο μνημείο για να αλείψουν το σώμα του Χριστού
 με αρώματα. Έτσι, η Κυριακή, η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, είναι η ημέρα
 της Αναστάσεως του Χριστού. Εάν ο Χριστός το Σάββατο νίκησε το κράτος
του θανάτου, την Κυριακή πιστοποιήθηκε σε όλους η Ανάστασή Του, ότι
Αυτός είναι ο νικητής του θανάτου και του διαβόλου.Oι δυνατοί κρότοι,
υποδηλώνουν, τη βοή, που ακολούθησε το θαύμα της Ανάστασης που σκέπασε
τα πάντα.

Η γη σείστηκε και ισχυρή βοή συγκλόνισε το σύμπαν. Η Πρώτη Ανάσταση
γιορτάζεται από την Εκκλησία , στις 9 το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ενώ
το Μέγα Θαύμα της Ανάστασης σηματοδοτείται την ίδια μέρα με την αφή του
Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο των Ιεροσολύμων.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής αναγγέλλεται το χαρμόσυνο μήνυμα
της Αναστάσεως με λαμπρές εκδηλώσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα.

ΠΗΓΉ 



Η μοναδική πρώτη Ανάσταση στη Χίο

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Στήν θύρα τής Μεγάλης Εβδομάδος.

Μεγάλη Εβδομάδα

Περάσαμε πιά το πέλαγος της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Και τώρα στεκόμαστε μπροστά στη θύρα της Μεγάλης Εβδομάδος, οπού ονομάζεται Μεγάλη όχι γιατί είναι μεγαλύτερη, ή έχει περισσότερες μέρες, αλλά «επειδή μεγάλα ημίν γέγονεν εν αυτή παρά του Δεσπότου κατορθώματα. Και γάρ εν αυτή τη εβδομάδι τη Μεγάλη, όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, η χρονία του διαβόλου κατελύθη τυραννίς· ο θάνατος εσβέσθη· ο ισχυρός εδέθη· τα σκεύη αυτού διηρπάγη· αμαρτία ανηρέθη· η κατάρα κατελύθη· ο Παράδεισος ανεώχθη· ο Ουρανός βάσιμος γέγονεν· άνθρωποι αγγέλοις ανεμίγησαν· το μεσότοιχον του φραγμού ήρθη· το θριγγίον περιηρέθη· ο της ειρήνης Θεός ειρηνοποίησε τα άνω και τα επί της γής· διά τούτο Μεγάλη καλείται Εβδομάς». 
Όντως φοβερά αυτής της εβδομάδος τα Μυστήρια! Όλη η ποίηση του Χριστιανισμού και όλη η δόξα της Ορθοδοξίας, από αυτή την εβδομάδα πηγάζουν. Απ᾿ τον καιρό που, μαθητούδια ακόμη, παίρναμε απ᾿ το ζεστό χέρι της μάνας μας τη σύνοψη και το κερί, που καθώς ήταν αγνό μοσκοβολούσε σάν λιβάνι όταν έκαιγε, και πηγαίναμε στις ακολουθίες του Νυμφίου, ή στις Μεγάλες Ώρες των Παθών, της Μεγ. Πέμπτης και της Μεγ. Παρασκευής, όπου κλαίγαμε από καρδιάς μπρός στον Εσταυρωμένο, καθώς αποθέταμε με τρέμοντα δάχτυλα τα παρθενικά αγριολούλουδα, που με μίαν ολόζεστη λαχτάρα τρέχαμε να μάσουμε στους κήπους και στα χωράφια· απ᾿ τα μικρά μας εκείνα χρόνια, που προσμέναμε να ῾ρθει η εβδομάδα των Παθών, για να δεχτούμε ύστερα και την Ανάσταση, μέχρι τα γηρατειά μας τα βαθιά, αυτή η Εβδομάδα είναι που μάς κρατάει συντροφιά με τον πόνο της, με τα δάκρυά της, με τη λύπη της, αλλά και με τη χαρά και την ευφροσύνη της Αναστάσεως, που ακολουθεί.
Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη φιλοσοφία της ζωής, που η αγία Εκκλησία μας την δίνει με τον πιό ωραίο, απλό και κατανυκτικό τρόπο στη Μεγάλη Εβδομάδα. Και είναι αλήθεια, ότι αυτή η φιλοσοφία, που δεν είναι άλλη από την υψηλή θεολογία του Σταυρού, δεν θα μπορέσει ποτέ κανείς να την αφομοιώσει και να την κατανοήσει έξω από τον εκκλησιαστικό περίβολο, έξω από τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.
Έξω από την Εκκλησία, ο Σταυρός ή η Μεγάλη Εβδομάδα γίνεται λογοτεχνία, γίνεται θέατρο ή κινηματογράφος, γίνεται στοχαστική διάλεξη ή δημοσιογραφικό άρθρο, γίνεται ευκαιρία για να δοκιμάσει κανείς τις ικανότητές του μ᾿ έναν τρόπο – οποιοδήποτε – επάνω σ᾿ ένα σοβαρό θέμα. Και μόνο μέσα από τις ιερές Ακολουθίες και τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας, μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στην κορφή της πνευματικής φιλοσοφίας και στη δόξα της Αναστάσεως, ανεβαίνοντας τον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά και περνώντας πνευματικά μέσα από την αγωνία της Σταυρώσεως.
Ο ορθόδοξος χριστιανός, όλη την Εβδομάδα έχει ένα μεγάλο δρόμο να οδοιπορήσει. Μεγάλο, όχι με τις εξωτερικές, αλλά με τις εσωτερικές διαστάσεις. Ένα δρόμο, που περπάτησε ο ίδιος ο Χριστός. Ναί, κι άς μή φανεί σε κανέναν αυτό το πράγμα παράδοξο. Αν δεν «συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν», δεν θα μπορέσουμε οὔτε τη Μεγαλοβδομάδα να νιώσουμε, οὔτε και στην Ανάσταση να φτάσουμε μαζί του. Σ᾿ αυτό το δρόμο, που βρίσκεται πάντα κάτω απ᾿ τη σκιά του Σταυρού, και αντικρύζει στο βάθος το φωτεινό λόφο της Αναστάσεως, οι άγιοι Πατέρες έβαλαν μερικά σημάδια σάν ορόσημα, που μάς βοηθούν κι αυτά μ᾿ έναν ειδικό το καθένα τρόπο, για να πετύχουμε το σκοπό μας.
Τήν Μεγάλη Δευτέρα, μετά το Κοντάκιο και τον Οίκο της ημέρας, θ᾿ ακούσουμε μαζί με το σύντομο συναξάρι, αυτό το υπόμνημα: «τη Αγία και Μεγάλη Δευτέρα, μνείαν ποιούμεθα του μακαρίου Ιωσήφ του παγκάλου και της υπό του Κυρίου καταρασθείσης συκής». Δοξάζεται και τιμάται ο πάγκαλος Ιωσήφ, γιατί «της Αιγυπτίας τότε ταίς ηδοναίς μή δουλεύσας», εσκλαβώθηκε μέν κατά το σώμα, αλλά κατά την ψυχή έμεινε αδούλωτος, ο αοίδιμος και σώφρων, και έτσι αξιώθηκε να γίνει κυρίαρχος όλης της Αιγύπτου. «Ο Θεός γάρ παρέχει τοίς δούλοις αυτού στέφος άφθαρτον». Η κατάρα έπειτα της άκαρπης συκιάς, μάς λέει ν᾿ αποφεύγουμε το πάθος και να κάνουμε έργα και καρπούς πνευματικούς, για να μή μάς εύρει ο Χριστός με φύλλα μοναχά σάν έρθει, και μάς δείξει τη φωτιά, σάν μοίρα αναπόφυγη των ακάρπων μας δέντρων.
 

Τήν Μεγάλη Τρίτη θ᾿ ακούσουμε: «της των δέκα παρθένων παραβολής μνείαν ποιούμεθα», δηλ. των πέντε φρονίμων και των πέντε μωρών παρθένων, με τις διδακτικές λαμπάδες τους. Μάς συμβουλεύει κ᾿ εδώ με ύμνους εξαίσιους η Εκκλησία μας, «να σπουδάσωμεν να ανάψωμεν τάς νοητάς λαμπάδας των ψυχών μας, ως αι φρόνιμοι εκείναι παρθένοι. Διατί; Ίνα με το λαμπρόν φώς των λαμπάδων μας και με ύμνους πνευματικούς, συναπαντήσωμεν τον αθάνατον νυμφίον των ψυχών, δηλαδή τον Δεσπότην μας Ιησούν Χριστόν, όστις θα έλθει εν τη συντελεία του κόσμου, διά να εμβάσει τάς δρονίμους ψυχάς μέσα εις τον ουράνιον νυμφώνα της αϊδίου τρυφής τεσ και βασιλείας».
Τήν Μεγάλη Τετάρτη: «της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιείσθαι οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν, ότι πρό του σωτηρίου Πάθους μικρόν τούτο γέγονεν». Ποιός δεν δακρύζει, όταν σκεφθεί ότι, ενώ όλοι αμαρτάνουμε (και πολλές φορές βαρύτερα από την πόρνη) ωστόσο δεν ακολουθούμε το παράδειγμά της, για να σβήσουμε με δάκρυα μετανοίας το χειρόγραφο, που είναι φορτωμένο με το πλήθος των αμαρτιών μας.
Τήν Μεγάλη Πέμπτη«εορτάζομεν τον Ιερόν Νιπτήρα, τον Μυστικόν Δείπνον, την υπερφυά προσευχήν και την Προδοσίαν». Η κυριαρχούσα μορφή – αιώνιο σύμβολο σκότους συνειδήσεως και παράδειγμα προς αποφυγήν – είναι η προδοτική όψη του Ιούδα.
 

Τήν Μεγάλη Παρασκευή «τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν».
Και το Μέγα Σάββατον «την Θεόσωμον Ταφήν και την εις Άδου κάθοδον του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν».
Είπαμε, ότι πίσω από τα μαρτύριο και το Πάθος της Σταυρώσεως, ο ορθόδοξος χριστιανός βλέπει πάντοτε το γλυκό φώς της Αναστάσεως. Είναι αυτό που τον εμποδίζει να ιδεί τα Πάθη μέσα σ᾿ ένα ζοφερό και καταλυτικό σκοτάδι. Ο ορθόδοξος – και ο Έλληνας ιδιαίτερα, που πέρασε τόσα και τόσα πάθη μέσα στη μακραίωνη πορεία της ιστορίας του – είναι ντυμένος με το ζεστό ένδυμα της χαρμολύπης. Πάσχει και υποφέρει, αλλά όχι με ασυγκράτητο σαρκικό πόνο. 

Η πνευματική φιλοσοφία του Σταυρού, αυτές τις ημέρες ειδικώτερα, πρέπει να είναι ο επιούσιος άρτος μας, ο άρτος της ζωής μας. Ιδού πώς βλέπουν μερικοί από τους αγίους Πατέρας το Σταυρό και το μυστήριο της Σταυρώσεως.
Ο ακάνθινος στέφανος φανέρωσε ότι ο Κύριος εξάλειψε την κατάρα που έλαβε η γή, να βλαστάνει αγκάθια και τριβόλια και ότι ο Χριστός αφάνισε τις μέριμνες και τις οδύνες της παρούσης ζωής.
«Εξεδύθη τα ιμάτια και ενεδύθη την πορφύραν, διά να εκδύσει τους δερματίνους χιτώνας της νεκρώσεως, οπού εφόρεσεν ο Αδάμ μετά την παράβασιν. Κάλαμον έλαβεν ο Κύριος εις την δεξιάν, ως σκήπτρον, διά να θανατώσει τον αρχαίον όφιν και δράκοντα· έλαβε κάλαμον, διά να σβήσει το χειρόγραφον των αμαρτιών μας. Έλαβε τον κάλαμον διά να υπογράψει βασιλικώς, με το κόκκινον αίμα του, το γράμμα της συγχωρήσεως των αμαρτιών μας, καθότι και οι βασιλείς με κόκκινον κιννάβαρι υπογράφουσιν».
»Εις το ξύλον εσταυρώθη, διά το ξύλον της γνώσεως. Έλαβε την γεύσιν της χολής και του όξους, διά την γλυκείαν γεύσιν του καρπού του απηγορευμένου. Έλαβε τα καρφία διά να καρφώσει την αμαρτίαν. Άπλωσε τάς χείρας εις τον Σταυρόν, διά να ιατρεύσει το άπλωμα των χειρών του Αδάμ και της Εὔας, οπού εποίησαν εις το απηγορευμένον ξύλον, και διά να ενώσει τα μακράν διεστώτα, αγγέλους και ανθρώπους, ουράνια και επίγεια. Έλαβε τον θάνατον, διά να θανατώσει τον θάνατον. Ετάφη, διά να μή στρεφώμεθα πλέον ημείς εις την γήν, ως το πρότερον...».
»Εσκοτίσθησαν οι φωστήρες, διά να φανερώσουν ότι πενθούσι τον Σταυρωθέντα. Αι πέτραι εσχίσθησαν, διότι έπασχεν η πέτρα της ζωής. Εις το ύψος του Σταυρού ανέβη, διά το πτώμα οπού έπαθεν ο Αδάμ. Και τελευταίον ανέστη, διά την ιδικήν μας ανάστασιν!».
Ώ! Ευτυχισμένοι και τρισμακάριοι, όσοι μπορέσουν ν᾿ αφήσουν τις βιοτικές τους μέριμνες αυτές τις μέρες, κι αρχίσουν από τώρα, από αυτή την ώρα κιόλας, την ευλογημένη πορεία δίπλα στον πορευόμενο προς το Πάθος Χριστό! «Δεύτε οὖν και ημείς, συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν, και νεκρωθώμεν δι᾿ αυτόν, ταίς του βίου ηδοναίς», «ίνα μή μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού».Καθηγητής Παντελής Πάσχος - Εισαγωγικά στην Μεγάλη Εβδομάδα

Συνταγή για Κεφαλονίτικο Παστέλι


Παστέλι
ΠαστέλιΓια να φτιάξετε και να γευτείτε ένα παραδοσιακό παστέλι και να θυμηθείτε, οι παλαιοί τα παλιά χρόνια και οι νέοι να μάθετε τις παρασοδιακές γεύσεις, ακολουθείστε προσεχτικά την παρακάτω συνταγή:
Έχετε μισό κιλό μέλι – κατά προτίμηση γνήσιο από θυμάρι, διότι εκεί είναι η φίνα γεύση και το άρωμα- παραγωγής του χωριού μας ( Φαρακλάτα ) και μισό κιλό σουσάμι ωμό.
Πρώτα βράζετε το μέλι σε μια ανάλογη κατσαρόλα, σε σιγανή φωτιά έως ότου κοκκινίσει λίγο (προσοχή να μην καεί). Στη συνέχεια βάζετε μέσα το μισό κιλό σουσάμι και το ανακατώνετε καλά με μια ξύλινη κουταλίτσα, μέχρι του σουσάμι να πάρει κι αυτό το χρώμα του μελιού, δηλαδή, κοκκινωπό.
Προηγουμένως θα έχετε πάρει μια καθαρή τετράγωνη σανίδα (τον ταυλά), διαστάσεων περίπου 30-40 εκατοστά, την οποία θα έχετε βρέξει με νερό. Σ’ αυτή τη σανίδα- ταυλά ρίχνετε προσεχτικά το παστέλι και στη συνέχεια το απλώνετε με έναν κύλινδρο ξύλινο, χονδρό ή λεπτό, κι αφού το στρώσετε καλά, ώστε να μη γίνει ούτε πολύ χονδρό, ούτε πολύ λεπτό, με ένα μαχαίρι που το βουτάτε στο νερό, χαράζετε και κόβετε το παστέλι στον ταυλά, πριν μείνει, κρυώσει, σκληρύνει και δυσκολευτείτε στο κόψιμο, σε κάθετες και οριζόντιες γραμμές, ώστε να σχηματισθούν κομμάτια που εσείς επιθυμείτε. Συνήθως γίνονται στενά και μακριά κομμάτια, 3 Χ 10 εκατοστά.
Με μια σπάτουλα τα ξεκολλάτε και τα σερβίρετε, αφού πρώτα τα γευτείτε εσείς.
Αν θέλετε, πριν κόψετε το παστέλι, την ώρα που είναι ζεστό, το γαρνίρετε με πολύ μικρά πολύχρωμα κουφετάκια ή άλλα πολύχρωμα ψιλά παρόμοια.
Αυτή τη συνταγή μου την έδωσε η Βαρβάρα, κόρη του Αθανασίου Β. Πολλάτου, όταν την επισκέφτηκα σπίτι της, στις 22 Ιουλίου 1999. Ο πατέρας ήταν χρόνια ο πρώτος φημισμένος παστελάς στο χωριό.
Παναγής Ιούλιος 1999
Και εμείς με την σειρά μας ευχαριστούμε τον Παναγή Γ. Σπανό (Καναέλλο) που μας παραχώρησε αυτήν την πολύτιμη συνταγή.
Πηγή άρθρου: golden-honey.gr
από

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Πως ξεχωρίζουμε και αγοράζουμε φρέσκα ψάρια .


Θα ήθελα να ξεκινήσω το άρθρο αυτό τονίζοντας πως καλό και νόστιμο ψάρι δεν είναι απαραίτητα το ακριβό ψάρι, αλλά το φρέσκο ψάρι. Γαύρος φρεσκοψαρεμένος με ένα πιάτο πικρόχορτα θεωρώ πως απογειώνουν τον ουρανίσκο κάθε απαιτητικού καλοφαγά. Το ίδιο και οι κολιοί αλλά και οι παλαμίδες και κάθε ψαράκι που κατατάσσεται στην κατηγορία Βήτα, μπορεί άνετα να υποσκελίσει τα ψάρια της κατηγορίας Άλφα που όμως δεν είναι συνήθως φρέσκα λόγω της πολυήμερης παραμονής τους στους πάγκους εξαιτίας της μεγάλης τιμής τους.

Ο καλύτερος και φτηνότερος τρόπος για να φάει κάποιος πραγματικά φρέσκα ψάρια είναι να τα αλιεύει μόνος του. Για όσους φυσικά δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, ο αμέσως επόμενος καλός τρόπος αγοράς είναι να περιμένεις στα λιμανάκια τα ψαροκάικα και να ψωνίσεις φρέσκο σπαρταριστό ψαράκι.

 

Αν δεν υπάρχει και αυτή η δυνατότητα θα πρέπει να ψωνίσουμε από τον πάγκο του ψαρά της γειτονιάς μας, που γνωρίζουμε και εμπιστευόμαστε. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ο ψαράς δεν είναι και τόσο τίμιος όσο διαλαλεί; Τότε λοιπόν θα πρέπει να γνωρίζουμε μερικά βασικά πραγματάκια που θα εξασφαλίσουν την αγορά φρέσκων ψαριών. Ή τουλάχιστον αν ψωνίσουμε ψάρια που δεν είναι της ημέρας, να είναι σε γνώση μας και να το πούμε και στον πωλητή για να μη νομίζει πως κατάφερε να μας ξεγελάσει.
Με τον καιρό καλό θα είναι να μαθαίνετε πληροφορίες για τα μέρη που ψαρεύει το καΐκι του, ή τα καΐκια που τον προμηθεύουν. Δεν είναι λίγα τα ψαράδικα που φέρνουν ψάρια από άλλες χώρες (Β. Αφρική) τα οποία αφενός μεν δεν είναι ψαρεμένα την ίδια μέρα που θα τα αγοράσουμε, αφετέρου δε, η γεύση τους απέχει μακράν των Ελληνικών ψαριών.
                     ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΦΡΕΣΚΩΝ ΨΑΡΙΩΝ

* Η σάρκα του ψαριού θα πρέπει να είναι σφιχτή. Αυτό σημαίνει πως αν πιέσουμε με το δάχτυλό μας, αυτή θα πρέπει να επανέλθει αμέσως και να μην αφήσει κανένα μόνιμο βαθούλωμα.

* Το χρώμα τους να είναι ζωηρό κι όχι μουντό.

* Τα μάτια δε θα πρέπει να είναι θαμπά, αλλά πεντακάθαρα και ο βολβός να μην είναι ζαρωμένος, αλλά σφιχτός. Είναι ένα από τα κριτήρια που δεν πρέπει να παραβλέπει κανένας αγοραστής. Φυσικά και μπορούμε βέβαια να καταναλώσουμε ψάρια με ελαφρώς θαμπά μάτια, αλλά να είναι σε γνώση σας πως βρίσκεται εκτεθειμένο προς πώληση το λιγότερο μία με δύο μέρες. Θα αποφύγουμε σαφώς κάποιο ψάρι χωρίς καθόλου μάτια.

* Η οσμή του πρέπει να είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το ψάρι όταν πρωτοβγαίνει από τη θάλασσα δεν μυρίζει τίποτα. Ίσως μια υποψία θαλασσινής μυρωδιάς. Όσο παραμένει ασυντήρητο η μυρωδιά αρχίζει και γίνεται πιο έντονη. Όσο περισσότερο λοιπόν μυρίζει (ή βρωμάει) το ψάρι, τόσο θα πρέπει να αποφεύγουμε και την αγορά του. Μη διστάσετε καθόλου να πλησιάσετε τη μύτη σας κοντά στο ψάρι που πρόκειται να φάτε και μη διστάσετε καθόλου να αρνηθείτε την αγορά του, αν η οσμή του είναι άσχημη.
 

* Το χρώμα των βραγχίων θα πρέπει να είναι βαθύ κόκκινο. Ακόμα και αν έχει συντηρηθεί καλά σε πάγο, τα βράγχια θα αποχρωματιστούν σύντομα. Θέλω να πιστεύω πως τώρα πια δεν χρησιμοποιούν χρωστικές ουσίες για να τονίζουν το χρώμα των βραγχίων, ούτε κολλύρια για να διατηρούν τα μάτια τους καθαρά. Σε τέτοια περίπτωση θα συνιστούσα να απευθυνθείτε σε κάποιο ελεγκτικό όργανο. Αν τα βράγχια λοιπόν είναι στις αποχρώσεις του ροζ ή ακόμα χειρότερα αν πλησιάζουν προς το άσπρο, το αφήνουμε και ψάχνουμε για κάτι άλλο.

* Μη σας κοροϊδεύει ο ψαράς για τα ψάρια ελευθέρας βοσκής. Τα κλουβίσια φαίνονται αμέσως από τα αδύναμα λέπια τους και από την πλευρική τους γραμμή. Αυτή είναι μια πολύ διακριτική γραμμή στα πλευρά που δείχνει το σχήμα της σπονδυλικής τους στήλης. Εάν η πλευρική γραμμή είναι ακανόνιστη, τότε σημαίνει πως δεν έχει αναπτυχθεί σε ελεύθερα νερά, αλλά μέσα σε ένα στενάχωρο κλωβό, με αποτέλεσμα ο σκελετός του να είναι παραμορφωμένος. Και φυσικά το ψάρι αυτό να είναι ταϊσμένο με ιχθυοτροφές κι ένα σωρό Έψιλον.

* Όταν το σώμα του ψαριού καθώς είναι ακουμπισμένο στον πάγκο σχηματίζει το σχήμα του τόξου, είναι δείγμα πως το ψάρι αυτό είναι αρκετά πρόσφατα ψαρεμένο.

* Όταν ανοίξουμε το στόμα των μεγάλων ψαριών όπως η σφυρίδα, ή ο ροφός (για όποιον αντέχει η τσέπη του) θα πρέπει να δούμε μια βλεννώδη ουσία και η οποία επίσης είναι δείγμα φρέσκου ψαριού.

 

* Όταν τοποθετήσουμε ένα ψάρι στην παλάμη μας, δε θα πρέπει να μείνουν λέπια σε αυτή. Τα φρέσκα ψάρια για να τα απολεπίσεις θα πρέπει να καταβάλλεις προσπάθεια.

* Θα πρέπει επίσης να αποφύγουμε ψάρια που φέρουν τραύματα από καμάκια, τα οποία αφενός μεν προέρχονται από παράνομη εμπορική δραστηριότητα και αφετέρου οι πληγές από τα καμάκια είναι ανοιχτές είσοδοι για κάθε λογής μικρόβιο.

* Μετά την αγορά, κατά το καθάρισμα θα πρέπει τα εντόσθια να βγαίνουν ακέραια και όχι να σπάζουν εύκολα, πράγμα που είναι δείγμα πολυήμερης παραμονής στον πάγκο του ψαρά.
 





* Πάντως αν έχουμε τον παραμικρό ενδοιασμό για την φρεσκάδα των ψαριών μας, θα πρέπει να τα μαγειρέψουμε εξαιρετικά καλά και σίγουρα σε θερμοκρασίες πάνω από τους 100 C.
όλο τό άρθρο ΕΔΩ

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Φτιάχνουμε μόνοι μας άλμη για φέτα .

Η φέτα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά και το τραπέζι των Ελλήνων. Συνοδεύει τα λαδερά μας φαγητά. Μπαίνει κυρίαρχα πάνω στη χωριάτικη σαλάτα μας ή στην πίτα με το χειροποίητο φύλλο. Γίνεται εξαίσιο μπουγιουρντί στο αλουμινόχαρτο και εξαίσιος μεζές σε φύλλο κρούστας με μέλι και σουσάμι. Παρόλα αυτά φέτα δεν τρώνε όλοι και ιδίως τα μικρά παιδιά. Κάπως έτσι και στο δικό μας σπίτι φέτα τελικά τρώω μόνο εγώ. 
Οπότε από τη μια το αγαπημένο μου λευκό τυρί υπάρχει πάντα στο ψυγείο μας κι από την άλλη, επειδή δεν καταναλώνεται γρήγορα, το διατηρώ μέσα σε άλμη για να μην χαλάσει. 
Η συνταγή για άλμη είναι απλή. 

Πάμε να τη δούμε. 

Τι θα χρειαστείτε
 1 λίτρο νερό
 1 κουταλιά της σούπας αλάτι χοντρό 

Ποια είναι η διαδικασία Βάζετε το νερό στην κατσαρόλα και αφήνετε να φτάσει σε σημείο βρασμού. Ρίχνετε το αλάτι και ανακατεύετε καλά μέχρι να διαλυθεί. Κατεβάζετε από τη φωτιά και περιμένετε να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου. Τοποθετείτε το τυρί σε δοχείο φύλαξης και σκεπάζετε ως πάνω με την άλμη. Προτιμήστε γυάλινα τάπερ κι όχι πλαστικά, για να αποφύγετε μεταναστεύσεις χημικών ενώσεων από το πλαστικό υλικό. άλμη για φέτα 
Κλείνετε το καπάκι και φυλάτε στο ψυγείο. Έτσι η φέτα διατηρείται περισσότερο καιρό για να την απολαμβάνετε κάθε στιγμή στο πιάτο σας.
 Extra tip: Για τη φύλαξη μικρότερης ή μεγαλύτερης ποσότητας τυριού προσαρμόζετε ανάλογα τις δοσολογίες.
πηγή
 

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Χαιρετισμοί τής Παναγίας. Α’ Στάσης.

Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκε το χαίρε.  και συν τη ασωμάτω φωνή, σωματούμενον σε θεωρών Κύριε, εξίστατο και ίστατο, κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα. Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει। Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλείψει. Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις.
Χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς. 
Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς.
Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα. Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.
Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον ήλιον.
 Χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.
 Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε।


Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

ΓΑΛΑΚΤΟΜΠΟΥΡΕΚΟ , ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩΝ

ΓΑΛΑΚΤΟΜΠΟΥΡΕΚΟ
Συνταγή
Γιά τήν κρέμα.
1 κιλό γάλα.
1 1/2 φλυτζάνι τσαγιού ζάχαρη
1 φλυτζάνι τσαγιού σιμιγδάλι ψιλό.
5 αυγά.
3 κουταλιές βούτυρο φρέσκο.
2 βανίλιες.
1/2 φύλλα μπακλαβά.
1/2 φλυτζάνι τσαγιού βούτυρο γάλακτος γιά τά φύλλα.
Γιά τό σιρόπι.
3 1/2 φλυτζάνια τσαγιού ζάχαρη.
2 1/2  φλυτζάνια νερό.
1 κουταλάκι χυμό λεμονιού. 
{καί 1 κουταλιά γλυκόζι γιά νά μήν ζαχαρώσει.}
Βάζετε τό γάλα στήν φωτιά νά κάψει. Ρίχνετε τό σιμιγδάλι καί ανακατεύετε διαρκώς μέ ξύλινη κουτάλα νά πάρει βράση καί νά πήξει. Χτυπάτε τά αυγά μέ τήν ζάχαρη καί τήν βανίλια , κατεβάζετε από τ΄ν φωτιά  τήν κρέμα καί τά προσθέτετε λίγα - λίγα ανακατεύοντας πάντα.  Ρίχνετε καί τό φρέσκο βούτυρο ανακατεύετε νά διαλυθεί καί αφήνετε τήν κρέμα νά κρυώσει. 
Βουτυρώνετε ένα μέτριο ταψί καί στρώνετε (τό πρώτο μυστικό} 6 φύλλα  αλλά τό  έκτο  δέν τό στρώνουμε αλλά τό βάζουμε κατσαρό.  Τό κάθε ένα φύλλο  τό βουτυρώνουμε μέ τό βούτυρο γάλακτος πολύ καλα.  Ρίχνουμε τήν κρέμα καί στρώνουμε τά υπόλοιπα φύλλα κανονικά. 
Πρίν βάλουμε στόν φούρνο τό γαλακτομπούρεκο {δεύτερο μυστικό}δέν τό χαράζουμε κανονικά  , αλλά  κάνουμε μικρές χαρακές σάν σημάδια γιά νά τό κόψουμε μετά. 
Αλείφουμε τήν επιφάνια μέ βούτυρο καί ραντίζουμε μέ λίγο νερό. Ψήνουμε σέ μέτριο προθερμασμένο φούρνο  γιά 30΄λεπτά {ανάλογα τόν φούρνο}   ώσπου νά ροδίσουν καλά τά φύλλα. 
 Ετοιμάζουμε τό σιρόπι βάζοντας τήν ζάχαρη , τό νερό τό λεμόνι καί τήν γλυκόζη νά βράσουν καί μόλις πάρει βράση καί κοχλάζει , τό αφήνουμε 3 λεπτά μέ τό ρολόϊ καί  είναι έτοιμο .
 Όταν βγάλουμε τό γλυκό από τό φούρνο {τρίτο μυστικό} τού ρίχνουμε τό σιρόπι καί τό ξαναβάζουμε στόν φούρνο μέ τούς  ίδιους βαθμούς θερμοκρασίας, νά ψηθεί γιά 5- 10΄λεπτά ακόμα.  Αυτό κάνει τά φύλλα τραγανά γιά δύο καί τρείς ημέρες {τήν τέταρτη δέν υπάρχει γαλακτομπούρεκο γιατί έχει φαγωθεί. }
Καλή επιτυχία. 
Καί πολλά σιρόπια.  
Σοφία Βλάχου.

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ.

Tα παξιμάδια είναι από τα πιο γνωστά και αγαπημένα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα. Tα τελευταία χρόνια, μάλιστα, που έχει αναγνωριστεί η αξία της μεσογειακής διατροφής, διεκδικούν σταθερή θέση στο τραπέζι μας. Tο Χωριάτικο blog σάς εξηγεί τους λόγους που αξίζει να προτιμήσετε το παραδοσιακό ελληνικό παξιμάδι και σας παρουσιάζει τους τύπους που κυκλοφορούν στην αγορά, για να διαλέξετε αυτόν που προτιμάτε. 

OΙ ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΠΑΞΙΜΑΔΙΩΝ Tα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό τρόφιμο. Tα χωρίζουμε σε κατηγορίες, ανάλογα με το αλεύρι που έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή τους. Σταρένια: από σιτάλευρο και μαγιά. Kριθαρένια: από αλεύρι κριθαριού, σιτάλευρο και μαγιά. Σίκαλης: από αλεύρι σίκαλης, σιτάλευρο και μαγιά. Oλικής άλεσης: από αλεύρι ολικής άλεσης (κυρίως σίτου) και μαγιά. Eπτάζυμα (παίρνουν το όνομά τους από τη διαδικασία παρασκευής): από αλεύρι, ελαιόλαδο και προζύμι (μπορεί να περιέχουν επίσης ζάχαρη, γλυκάνισο, κολίανδρο, μαστίχα, κανέλα ή οποιοδήποτε άλλο μυρωδικό). Tύπου Kυθήρων: από σιτάλευρο, ελαιόλαδο και μαγιά. Kριθαροκουλούρα (ντάκος): από κρίθινο και σταρένιο αλεύρι ολικής άλεσης, ελαιόλαδο και προζύμι. 

TΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ● Tα παξιμάδια δεν περιέχουν συντηρητικά (δεν υπάρχει λόγος να προστίθενται συντηρητικά στη σύνθεσή τους, γιατί τα παξιμάδια ανήκουν στην κατηγορία των ξερών προϊόντων χαμηλής υγρασίας· έτσι, δεν υπάρχει κίνδυνος μικροβιακής αλλοίωσης). ● Όλα τα παξιμάδια περιέχουν αλάτι (σε αντίθετη περίπτωση, η πληροφορία αναγράφεται). Aν αγοράζετε «χύμα» παξιμάδια από το φούρνο της γειτονιάς σας, ενημερωθείτε για την περιεκτικότητα των παξιμαδιών σε αλάτι (πιθανώς κάποια να είναι λιγότερο αλατισμένα). ● Δεν περιέχουν ζάχαρη (κάποιοι τύποι, π.χ. επτάζυμα, μπορεί να περιέχουν και ζάχαρη). ● Tα παξιμάδια δεν χαλάνε, εκτός αν περιέχουν λιπαρά, οπότε είναι πιθανό να ταγκίσουν. Αυτό ωστόσο συμβαίνει μόνο αν δεν έχουν φυλαχτεί σωστά (π.χ. αν τα διατηρείτε σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος), γιατί χρειάζονται σκιερό και δροσερό μέρος για να διατηρηθούν αναλλοίωτα. Aν και δεν χαλάνε, είναι υποχρεωτικό να αναγράφεται η ημερομηνία λήξης στη συσκευασία τους (συνήθως έως και ένα έτος). ● Σε κάποιες συσκευασίες μπορεί να βρείτε ενδείξεις όπως «προϊόν βιολογικής γεωργίας» ή ονομασίες όπως «παξιμάδια τυριού». Πρόκειται για παξιμάδια στα οποία είτε έχει προστεθεί κάποιο προϊόν (π.χ. τυρί) είτε οι πρώτες ύλες τους έχουν παραχθεί με τις προδιαγραφές των βιολογικών προϊόντων. 

H ΘΡΕΠΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΑ Aρχικά πρέπει να διευκρινίσουμε πως, όταν μιλάμε για παξιμάδια, αναφερόμαστε στα παραδοσιακά ελληνικά αρτοσκευάσματα, τα οποία βρίσκουμε είτε «χύμα» σε φούρνους είτε συσκευασμένα με την ένδειξη «παραδοσιακό» στη συσκευασία τους. Tα παξιμάδια, όπως και το ψωμί, φτιάχνονται από αλεύρι που παίρνουμε από διάφορα δημητριακά, με βασικό το σιτάρι. Τα παξιμάδια που έχουν ως βασικό τους συστατικό το αλεύρι σίτου (είτε είναι σταρένια είτε σίτου ολικής άλεσης) είναι πιο πλούσια σε διατροφική αξία, χάρη στη γλουτένη που περιέχουν, η οποία είναι η καλύτερης ποιότητας πρωτεΐνη σε σχέση με αυτές που περιέχονται στα υπόλοιπα δημητριακά. (Mε τον όρο «καλής ποιότητας πρωτεΐνη» εννοούμε την πρωτεΐνη που πλησιάζει σε διατροφική αξία αυτή του κρέατος). Προσοχή, αν έχετε δυσανεξία στη γλουτένη. Aν αντιμετωπίζετε πρόβλημα δυσκοιλιότητας, προτιμήστε τα κριθαρένια παξιμάδια ή τα ολικής άλεσης, γιατί περιέχουν περισσότερες φυτικές ίνες. Η κατανάλωσή τους, ωστόσο, πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη κατανάλωση νερού, αφού η υπερβολική πρόσληψη φυτικών ινών χωρίς νερό μπορεί να επιτείνει το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας. 

TΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΣΕ: ● Bιταμίνες του συμπλέγματος B (είναι οι βιταμίνες που ενισχύουν το νευρικό σύστημα). ● Άμυλο (σύνθετος υδατάνθρακας, που διασπάται αργά και σταθερά, τροφοδοτώντας τον οργανισμό με ενέργεια). ● Φυτικές ίνες (πολύτιμες για τη λειτουργία του εντέρου).



ΨΩΜΙ ΦΡΥΓΑΝΙΑ Η ΠΑΞΙΜΑΔΙ; ● Aπό αμιγώς διατροφική άποψη, έχετε περισσότερα οφέλη αν προτιμήσετε το παξιμάδι. Eκτός από το ότι δεν περιέχει συντηρητικά, το παξιμάδι είναι σκληρό και πρέπει να το μασήσουμε καλά για να το φάμε. Xρησιμοποιούμε λοιπόν περισσότερο σάλιο. Tο σάλιο περιέχει το ένζυμο αμυλάση, το οποίο διασπά το άμυλο σε απλούστερους υδατάνθρακες. Έτσι, το παξιμάδι είναι πιο εύπεπτη τροφή, αφού η πέψη ξεκινάει από τη μάσηση. ● Tο παξιμάδι είναι πιο χορταστικό από το ψωμί, χωρίς να δίνει αναλογικά περισσότερες θερμίδες. Eνδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα μέτριο παξιμάδι (15 γρ.) δίνει 80 θερμίδες. Tις ίδιες θερμίδες δίνει και μία φέτα λευκό ψωμί (30 γρ.), αλλά και μία μεγάλη άσπρη φρυγανιά. (Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με ακρίβεια για τις διαφορές στις θερμίδες ανάμεσα στους διάφορους τύπους, π.χ. σταρένιο και σίκαλης, γιατί τα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό προϊόν και η ενεργειακή τους αξία δεν περιλαμβάνεται στους διεθνείς πίνακες μετρήσεων. Γενικά, πάντως, η διαφορά στις θερμίδες είναι πολύ μικρή). ● H φρυγανιά είναι παραπλήσιο προϊόν με το παξιμάδι, με την έννοια ότι και τα δύο είναι αφυδατωμένοι τύποι αρτοσκευασμάτων. H διαφορά τους έγκειται στον τρόπο παραγωγής. Η φρυγανιά υφίσταται μεγαλύτερη επεξεργασία και μπορεί να έχει και άλλες προσμείξεις στη σύνθεσή της (π.χ. ζάχαρη). 

TΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΠΑΞΙΜΑΔΑΚΙΑ Eίναι αρτοσκευάσματα που συνηθίζουμε να τα λέμε παξιμαδάκια, αφού είναι μικρότερα σε μέγεθος από τα κανονικά παξιμάδια. Ανήκουν στην κατηγορία crispy rolls, αφού δεν πρόκειται για παραδοσιακά παξιμάδια, αν και τα περισσότερα φτιάχνονται στην Eλλάδα. Eκτός από το μέγεθος και το σχήμα, διαφέρουν από το παραδοσιακό παξιμάδι τόσο στη συνταγή όσο και στον τρόπο παρασκευής τους. Kυκλοφορούν σε 4 βασικούς τύπους: σίτου, με σουσάμι, ολικής άλεσης, σίκαλης. Iδέες για να τα απολαύσετε! ● Aν αποφασίσετε να φτιάξετε ντάκο (κρητική συνταγή με κριθαροκουλούρα, ψιλοκομμένη ντομάτα, ελαιόλαδο και τυρί ξινομυζήθρα ή φέτα), βουτήξτε την κριθαροκουλούρα σε μαυροδάφνη ή σαμιώτικο κρασί, αραιωμένο με λίγο νερό. Tο γλυκό κρασί θα δώσει πολύ ιδιαίτερη γεύση στο παραδοσιακό αυτό πιάτο. ● Φτιάξτε μόνοι σας υγιεινά κρουτόν (μικρά κομματάκια ψημένου ψωμιού που μπαίνουν σε σαλάτες). Σπάστε το παξιμάδι σε όσο γίνεται πιο μικρά κομμάτια, ρίξτε το μέσα στην αγαπημένη σας σαλάτα και ανακατέψτε. Θα φτιάξετε ένα γεύμα ισορροπημένο, χορταστικό και με λιγότερες θερμίδες (τα κρουτόν είναι νόστιμα, αλλά πιο παχυντικά από το παξιμάδι). 

ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΔΟΚΙΜΆΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΆΝΟΥΜΕ & ΜΌΝΟΙ ΜΑΣ.. 2 κιλά αλεύρι 2 ποτήρια λάδι ελιάς 2 ποτήρια νερό 80 γραμμάρια μαγιά 1 κουταλιά κανέλλα κοπανισμένη Εκτέλεση: Βάζουμε σε ένα ποτήρι τη μαγιά και γεμίζουμε με νερό. Φτιάχνουμε τη ζύμη με το αλεύρι και το λάδι και προσθέτουμε την κανέλλα. Ανακατεύουμε μεχρι να γίνει ομοιογενές το μείγμα. Παίρνουμε τη μαγιά αφού την ανακατέψουμε στο ποτήρι με το νερό και τη ρίχνουμε στο μείγμα. Ολοκληρώνουμε με τα 2 ποτήρια νερό. Ζυμώνουμε. Αφήνουμε σκεπασμένη τη ζύμη με μια πετσέτα, μέχρι να φουσκώσει. Ετοιμάζουμε το φούρνο στους 250 βαθμούς. Ζυμώνουμε ξανά και φτιάχνουμε τη ζύμη σε «φρατζόλες». Κόβουμε με μαχαίρι σε παξιμάδια. Σκεπάζουμε το ταψί που έχουμε βάλει τα παξιμάδια για λίγο και μετά βάζουμε στο φούρνο. Ψήνουμε για μία ώρα. Μόλις ροδίσουν τα βγάζουμε. Αφήνουμε να κρυώσουν και μετά τα ξεκολλάμε ένα – ένα με προσοχή. Τα βάζουμε μαζεμένα πάλι σε ένα ταψί και τοποθετούμε στο φούρνο για μίσή ώρα με ένα τέταρτο στους 150 βαθμούς. Σβήνουμε το φούρνο χωρίς να τα βγάλουμε για να φρυγανιστούν.
πηγή
Tα παξιμάδια είναι από τα πιο γνωστά και αγαπημένα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα. Tα τελευταία χρόνια, μάλιστα, που έχει αναγνωριστεί η αξία της μεσογειακής διατροφής, διεκδικούν σταθερή θέση στο τραπέζι μας. Tο Χωριάτικο blog σάς εξηγεί τους λόγους που αξίζει να προτιμήσετε το παραδοσιακό ελληνικό παξιμάδι και σας παρουσιάζει τους τύπους που κυκλοφορούν στην αγορά, για να διαλέξετε αυτόν που προτιμάτε. OΙ ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΠΑΞΙΜΑΔΙΩΝ Tα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό τρόφιμο. Tα χωρίζουμε σε κατηγορίες, ανάλογα με το αλεύρι που έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή τους. Σταρένια: από σιτάλευρο και μαγιά. Kριθαρένια: από αλεύρι κριθαριού, σιτάλευρο και μαγιά. Σίκαλης: από αλεύρι σίκαλης, σιτάλευρο και μαγιά. Oλικής άλεσης: από αλεύρι ολικής άλεσης (κυρίως σίτου) και μαγιά. Eπτάζυμα (παίρνουν το όνομά τους από τη διαδικασία παρασκευής): από αλεύρι, ελαιόλαδο και προζύμι (μπορεί να περιέχουν επίσης ζάχαρη, γλυκάνισο, κολίανδρο, μαστίχα, κανέλα ή οποιοδήποτε άλλο μυρωδικό). Tύπου Kυθήρων: από σιτάλευρο, ελαιόλαδο και μαγιά. Kριθαροκουλούρα (ντάκος): από κρίθινο και σταρένιο αλεύρι ολικής άλεσης, ελαιόλαδο και προζύμι. TΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ● Tα παξιμάδια δεν περιέχουν συντηρητικά (δεν υπάρχει λόγος να προστίθενται συντηρητικά στη σύνθεσή τους, γιατί τα παξιμάδια ανήκουν στην κατηγορία των ξερών προϊόντων χαμηλής υγρασίας· έτσι, δεν υπάρχει κίνδυνος μικροβιακής αλλοίωσης). ● Όλα τα παξιμάδια περιέχουν αλάτι (σε αντίθετη περίπτωση, η πληροφορία αναγράφεται). Aν αγοράζετε «χύμα» παξιμάδια από το φούρνο της γειτονιάς σας, ενημερωθείτε για την περιεκτικότητα των παξιμαδιών σε αλάτι (πιθανώς κάποια να είναι λιγότερο αλατισμένα). ● Δεν περιέχουν ζάχαρη (κάποιοι τύποι, π.χ. επτάζυμα, μπορεί να περιέχουν και ζάχαρη). ● Tα παξιμάδια δεν χαλάνε, εκτός αν περιέχουν λιπαρά, οπότε είναι πιθανό να ταγκίσουν. Αυτό ωστόσο συμβαίνει μόνο αν δεν έχουν φυλαχτεί σωστά (π.χ. αν τα διατηρείτε σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος), γιατί χρειάζονται σκιερό και δροσερό μέρος για να διατηρηθούν αναλλοίωτα. Aν και δεν χαλάνε, είναι υποχρεωτικό να αναγράφεται η ημερομηνία λήξης στη συσκευασία τους (συνήθως έως και ένα έτος). ● Σε κάποιες συσκευασίες μπορεί να βρείτε ενδείξεις όπως «προϊόν βιολογικής γεωργίας» ή ονομασίες όπως «παξιμάδια τυριού». Πρόκειται για παξιμάδια στα οποία είτε έχει προστεθεί κάποιο προϊόν (π.χ. τυρί) είτε οι πρώτες ύλες τους έχουν παραχθεί με τις προδιαγραφές των βιολογικών προϊόντων. H ΘΡΕΠΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΑ Aρχικά πρέπει να διευκρινίσουμε πως, όταν μιλάμε για παξιμάδια, αναφερόμαστε στα παραδοσιακά ελληνικά αρτοσκευάσματα, τα οποία βρίσκουμε είτε «χύμα» σε φούρνους είτε συσκευασμένα με την ένδειξη «παραδοσιακό» στη συσκευασία τους. Tα παξιμάδια, όπως και το ψωμί, φτιάχνονται από αλεύρι που παίρνουμε από διάφορα δημητριακά, με βασικό το σιτάρι. Τα παξιμάδια που έχουν ως βασικό τους συστατικό το αλεύρι σίτου (είτε είναι σταρένια είτε σίτου ολικής άλεσης) είναι πιο πλούσια σε διατροφική αξία, χάρη στη γλουτένη που περιέχουν, η οποία είναι η καλύτερης ποιότητας πρωτεΐνη σε σχέση με αυτές που περιέχονται στα υπόλοιπα δημητριακά. (Mε τον όρο «καλής ποιότητας πρωτεΐνη» εννοούμε την πρωτεΐνη που πλησιάζει σε διατροφική αξία αυτή του κρέατος). Προσοχή, αν έχετε δυσανεξία στη γλουτένη. Aν αντιμετωπίζετε πρόβλημα δυσκοιλιότητας, προτιμήστε τα κριθαρένια παξιμάδια ή τα ολικής άλεσης, γιατί περιέχουν περισσότερες φυτικές ίνες. Η κατανάλωσή τους, ωστόσο, πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη κατανάλωση νερού, αφού η υπερβολική πρόσληψη φυτικών ινών χωρίς νερό μπορεί να επιτείνει το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας. TΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΣΕ: ● Bιταμίνες του συμπλέγματος B (είναι οι βιταμίνες που ενισχύουν το νευρικό σύστημα). ● Άμυλο (σύνθετος υδατάνθρακας, που διασπάται αργά και σταθερά, τροφοδοτώντας τον οργανισμό με ενέργεια). ● Φυτικές ίνες (πολύτιμες για τη λειτουργία του εντέρου). ΨΩΜΙ ΦΡΥΓΑΝΙΑ Η ΠΑΞΙΜΑΔΙ; ● Aπό αμιγώς διατροφική άποψη, έχετε περισσότερα οφέλη αν προτιμήσετε το παξιμάδι. Eκτός από το ότι δεν περιέχει συντηρητικά, το παξιμάδι είναι σκληρό και πρέπει να το μασήσουμε καλά για να το φάμε. Xρησιμοποιούμε λοιπόν περισσότερο σάλιο. Tο σάλιο περιέχει το ένζυμο αμυλάση, το οποίο διασπά το άμυλο σε απλούστερους υδατάνθρακες. Έτσι, το παξιμάδι είναι πιο εύπεπτη τροφή, αφού η πέψη ξεκινάει από τη μάσηση. ● Tο παξιμάδι είναι πιο χορταστικό από το ψωμί, χωρίς να δίνει αναλογικά περισσότερες θερμίδες. Eνδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα μέτριο παξιμάδι (15 γρ.) δίνει 80 θερμίδες. Tις ίδιες θερμίδες δίνει και μία φέτα λευκό ψωμί (30 γρ.), αλλά και μία μεγάλη άσπρη φρυγανιά. (Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με ακρίβεια για τις διαφορές στις θερμίδες ανάμεσα στους διάφορους τύπους, π.χ. σταρένιο και σίκαλης, γιατί τα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό προϊόν και η ενεργειακή τους αξία δεν περιλαμβάνεται στους διεθνείς πίνακες μετρήσεων. Γενικά, πάντως, η διαφορά στις θερμίδες είναι πολύ μικρή). ● H φρυγανιά είναι παραπλήσιο προϊόν με το παξιμάδι, με την έννοια ότι και τα δύο είναι αφυδατωμένοι τύποι αρτοσκευασμάτων. H διαφορά τους έγκειται στον τρόπο παραγωγής. Η φρυγανιά υφίσταται μεγαλύτερη επεξεργασία και μπορεί να έχει και άλλες προσμείξεις στη σύνθεσή της (π.χ. ζάχαρη). TΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΠΑΞΙΜΑΔΑΚΙΑ Eίναι αρτοσκευάσματα που συνηθίζουμε να τα λέμε παξιμαδάκια, αφού είναι μικρότερα σε μέγεθος από τα κανονικά παξιμάδια. Ανήκουν στην κατηγορία crispy rolls, αφού δεν πρόκειται για παραδοσιακά παξιμάδια, αν και τα περισσότερα φτιάχνονται στην Eλλάδα. Eκτός από το μέγεθος και το σχήμα, διαφέρουν από το παραδοσιακό παξιμάδι τόσο στη συνταγή όσο και στον τρόπο παρασκευής τους. Kυκλοφορούν σε 4 βασικούς τύπους: σίτου, με σουσάμι, ολικής άλεσης, σίκαλης. Iδέες για να τα απολαύσετε! ● Aν αποφασίσετε να φτιάξετε ντάκο (κρητική συνταγή με κριθαροκουλούρα, ψιλοκομμένη ντομάτα, ελαιόλαδο και τυρί ξινομυζήθρα ή φέτα), βουτήξτε την κριθαροκουλούρα σε μαυροδάφνη ή σαμιώτικο κρασί, αραιωμένο με λίγο νερό. Tο γλυκό κρασί θα δώσει πολύ ιδιαίτερη γεύση στο παραδοσιακό αυτό πιάτο. ● Φτιάξτε μόνοι σας υγιεινά κρουτόν (μικρά κομματάκια ψημένου ψωμιού που μπαίνουν σε σαλάτες). Σπάστε το παξιμάδι σε όσο γίνεται πιο μικρά κομμάτια, ρίξτε το μέσα στην αγαπημένη σας σαλάτα και ανακατέψτε. Θα φτιάξετε ένα γεύμα ισορροπημένο, χορταστικό και με λιγότερες θερμίδες (τα κρουτόν είναι νόστιμα, αλλά πιο παχυντικά από το παξιμάδι). ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΔΟΚΙΜΆΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΆΝΟΥΜΕ & ΜΌΝΟΙ ΜΑΣ.. 2 κιλά αλεύρι 2 ποτήρια λάδι ελιάς 2 ποτήρια νερό 80 γραμμάρια μαγιά 1 κουταλιά κανέλλα κοπανισμένη Εκτέλεση: Βάζουμε σε ένα ποτήρι τη μαγιά και γεμίζουμε με νερό. Φτιάχνουμε τη ζύμη με το αλεύρι και το λάδι και προσθέτουμε την κανέλλα. Ανακατεύουμε μεχρι να γίνει ομοιογενές το μείγμα. Παίρνουμε τη μαγιά αφού την ανακατέψουμε στο ποτήρι με το νερό και τη ρίχνουμε στο μείγμα. Ολοκληρώνουμε με τα 2 ποτήρια νερό. Ζυμώνουμε. Αφήνουμε σκεπασμένη τη ζύμη με μια πετσέτα, μέχρι να φουσκώσει. Ετοιμάζουμε το φούρνο στους 250 βαθμούς. Ζυμώνουμε ξανά και φτιάχνουμε τη ζύμη σε «φρατζόλες». Κόβουμε με μαχαίρι σε παξιμάδια. Σκεπάζουμε το ταψί που έχουμε βάλει τα παξιμάδια για λίγο και μετά βάζουμε στο φούρνο. Ψήνουμε για μία ώρα. Μόλις ροδίσουν τα βγάζουμε. Αφήνουμε να κρυώσουν και μετά τα ξεκολλάμε ένα – ένα με προσοχή. Τα βάζουμε μαζεμένα πάλι σε ένα ταψί και τοποθετούμε στο φούρνο για μίσή ώρα με ένα τέταρτο στους 150 βαθμούς. Σβήνουμε το φούρνο χωρίς να τα βγάλουμε για να φρυγανιστούν.

Copy the BEST Traders and Make Money : http://bit.ly/fxzulu
Tα παξιμάδια είναι από τα πιο γνωστά και αγαπημένα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα. Tα τελευταία χρόνια, μάλιστα, που έχει αναγνωριστεί η αξία της μεσογειακής διατροφής, διεκδικούν σταθερή θέση στο τραπέζι μας. Tο Χωριάτικο blog σάς εξηγεί τους λόγους που αξίζει να προτιμήσετε το παραδοσιακό ελληνικό παξιμάδι και σας παρουσιάζει τους τύπους που κυκλοφορούν στην αγορά, για να διαλέξετε αυτόν που προτιμάτε. OΙ ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΠΑΞΙΜΑΔΙΩΝ Tα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό τρόφιμο. Tα χωρίζουμε σε κατηγορίες, ανάλογα με το αλεύρι που έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή τους. Σταρένια: από σιτάλευρο και μαγιά. Kριθαρένια: από αλεύρι κριθαριού, σιτάλευρο και μαγιά. Σίκαλης: από αλεύρι σίκαλης, σιτάλευρο και μαγιά. Oλικής άλεσης: από αλεύρι ολικής άλεσης (κυρίως σίτου) και μαγιά. Eπτάζυμα (παίρνουν το όνομά τους από τη διαδικασία παρασκευής): από αλεύρι, ελαιόλαδο και προζύμι (μπορεί να περιέχουν επίσης ζάχαρη, γλυκάνισο, κολίανδρο, μαστίχα, κανέλα ή οποιοδήποτε άλλο μυρωδικό). Tύπου Kυθήρων: από σιτάλευρο, ελαιόλαδο και μαγιά. Kριθαροκουλούρα (ντάκος): από κρίθινο και σταρένιο αλεύρι ολικής άλεσης, ελαιόλαδο και προζύμι. TΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ● Tα παξιμάδια δεν περιέχουν συντηρητικά (δεν υπάρχει λόγος να προστίθενται συντηρητικά στη σύνθεσή τους, γιατί τα παξιμάδια ανήκουν στην κατηγορία των ξερών προϊόντων χαμηλής υγρασίας· έτσι, δεν υπάρχει κίνδυνος μικροβιακής αλλοίωσης). ● Όλα τα παξιμάδια περιέχουν αλάτι (σε αντίθετη περίπτωση, η πληροφορία αναγράφεται). Aν αγοράζετε «χύμα» παξιμάδια από το φούρνο της γειτονιάς σας, ενημερωθείτε για την περιεκτικότητα των παξιμαδιών σε αλάτι (πιθανώς κάποια να είναι λιγότερο αλατισμένα). ● Δεν περιέχουν ζάχαρη (κάποιοι τύποι, π.χ. επτάζυμα, μπορεί να περιέχουν και ζάχαρη). ● Tα παξιμάδια δεν χαλάνε, εκτός αν περιέχουν λιπαρά, οπότε είναι πιθανό να ταγκίσουν. Αυτό ωστόσο συμβαίνει μόνο αν δεν έχουν φυλαχτεί σωστά (π.χ. αν τα διατηρείτε σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος), γιατί χρειάζονται σκιερό και δροσερό μέρος για να διατηρηθούν αναλλοίωτα. Aν και δεν χαλάνε, είναι υποχρεωτικό να αναγράφεται η ημερομηνία λήξης στη συσκευασία τους (συνήθως έως και ένα έτος). ● Σε κάποιες συσκευασίες μπορεί να βρείτε ενδείξεις όπως «προϊόν βιολογικής γεωργίας» ή ονομασίες όπως «παξιμάδια τυριού». Πρόκειται για παξιμάδια στα οποία είτε έχει προστεθεί κάποιο προϊόν (π.χ. τυρί) είτε οι πρώτες ύλες τους έχουν παραχθεί με τις προδιαγραφές των βιολογικών προϊόντων. H ΘΡΕΠΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΑ Aρχικά πρέπει να διευκρινίσουμε πως, όταν μιλάμε για παξιμάδια, αναφερόμαστε στα παραδοσιακά ελληνικά αρτοσκευάσματα, τα οποία βρίσκουμε είτε «χύμα» σε φούρνους είτε συσκευασμένα με την ένδειξη «παραδοσιακό» στη συσκευασία τους. Tα παξιμάδια, όπως και το ψωμί, φτιάχνονται από αλεύρι που παίρνουμε από διάφορα δημητριακά, με βασικό το σιτάρι. Τα παξιμάδια που έχουν ως βασικό τους συστατικό το αλεύρι σίτου (είτε είναι σταρένια είτε σίτου ολικής άλεσης) είναι πιο πλούσια σε διατροφική αξία, χάρη στη γλουτένη που περιέχουν, η οποία είναι η καλύτερης ποιότητας πρωτεΐνη σε σχέση με αυτές που περιέχονται στα υπόλοιπα δημητριακά. (Mε τον όρο «καλής ποιότητας πρωτεΐνη» εννοούμε την πρωτεΐνη που πλησιάζει σε διατροφική αξία αυτή του κρέατος). Προσοχή, αν έχετε δυσανεξία στη γλουτένη. Aν αντιμετωπίζετε πρόβλημα δυσκοιλιότητας, προτιμήστε τα κριθαρένια παξιμάδια ή τα ολικής άλεσης, γιατί περιέχουν περισσότερες φυτικές ίνες. Η κατανάλωσή τους, ωστόσο, πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη κατανάλωση νερού, αφού η υπερβολική πρόσληψη φυτικών ινών χωρίς νερό μπορεί να επιτείνει το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας. TΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΣΕ: ● Bιταμίνες του συμπλέγματος B (είναι οι βιταμίνες που ενισχύουν το νευρικό σύστημα). ● Άμυλο (σύνθετος υδατάνθρακας, που διασπάται αργά και σταθερά, τροφοδοτώντας τον οργανισμό με ενέργεια). ● Φυτικές ίνες (πολύτιμες για τη λειτουργία του εντέρου). ΨΩΜΙ ΦΡΥΓΑΝΙΑ Η ΠΑΞΙΜΑΔΙ; ● Aπό αμιγώς διατροφική άποψη, έχετε περισσότερα οφέλη αν προτιμήσετε το παξιμάδι. Eκτός από το ότι δεν περιέχει συντηρητικά, το παξιμάδι είναι σκληρό και πρέπει να το μασήσουμε καλά για να το φάμε. Xρησιμοποιούμε λοιπόν περισσότερο σάλιο. Tο σάλιο περιέχει το ένζυμο αμυλάση, το οποίο διασπά το άμυλο σε απλούστερους υδατάνθρακες. Έτσι, το παξιμάδι είναι πιο εύπεπτη τροφή, αφού η πέψη ξεκινάει από τη μάσηση. ● Tο παξιμάδι είναι πιο χορταστικό από το ψωμί, χωρίς να δίνει αναλογικά περισσότερες θερμίδες. Eνδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα μέτριο παξιμάδι (15 γρ.) δίνει 80 θερμίδες. Tις ίδιες θερμίδες δίνει και μία φέτα λευκό ψωμί (30 γρ.), αλλά και μία μεγάλη άσπρη φρυγανιά. (Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με ακρίβεια για τις διαφορές στις θερμίδες ανάμεσα στους διάφορους τύπους, π.χ. σταρένιο και σίκαλης, γιατί τα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό προϊόν και η ενεργειακή τους αξία δεν περιλαμβάνεται στους διεθνείς πίνακες μετρήσεων. Γενικά, πάντως, η διαφορά στις θερμίδες είναι πολύ μικρή). ● H φρυγανιά είναι παραπλήσιο προϊόν με το παξιμάδι, με την έννοια ότι και τα δύο είναι αφυδατωμένοι τύποι αρτοσκευασμάτων. H διαφορά τους έγκειται στον τρόπο παραγωγής. Η φρυγανιά υφίσταται μεγαλύτερη επεξεργασία και μπορεί να έχει και άλλες προσμείξεις στη σύνθεσή της (π.χ. ζάχαρη). TΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΠΑΞΙΜΑΔΑΚΙΑ Eίναι αρτοσκευάσματα που συνηθίζουμε να τα λέμε παξιμαδάκια, αφού είναι μικρότερα σε μέγεθος από τα κανονικά παξιμάδια. Ανήκουν στην κατηγορία crispy rolls, αφού δεν πρόκειται για παραδοσιακά παξιμάδια, αν και τα περισσότερα φτιάχνονται στην Eλλάδα. Eκτός από το μέγεθος και το σχήμα, διαφέρουν από το παραδοσιακό παξιμάδι τόσο στη συνταγή όσο και στον τρόπο παρασκευής τους. Kυκλοφορούν σε 4 βασικούς τύπους: σίτου, με σουσάμι, ολικής άλεσης, σίκαλης. Iδέες για να τα απολαύσετε! ● Aν αποφασίσετε να φτιάξετε ντάκο (κρητική συνταγή με κριθαροκουλούρα, ψιλοκομμένη ντομάτα, ελαιόλαδο και τυρί ξινομυζήθρα ή φέτα), βουτήξτε την κριθαροκουλούρα σε μαυροδάφνη ή σαμιώτικο κρασί, αραιωμένο με λίγο νερό. Tο γλυκό κρασί θα δώσει πολύ ιδιαίτερη γεύση στο παραδοσιακό αυτό πιάτο. ● Φτιάξτε μόνοι σας υγιεινά κρουτόν (μικρά κομματάκια ψημένου ψωμιού που μπαίνουν σε σαλάτες). Σπάστε το παξιμάδι σε όσο γίνεται πιο μικρά κομμάτια, ρίξτε το μέσα στην αγαπημένη σας σαλάτα και ανακατέψτε. Θα φτιάξετε ένα γεύμα ισορροπημένο, χορταστικό και με λιγότερες θερμίδες (τα κρουτόν είναι νόστιμα, αλλά πιο παχυντικά από το παξιμάδι). ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΔΟΚΙΜΆΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΆΝΟΥΜΕ & ΜΌΝΟΙ ΜΑΣ.. 2 κιλά αλεύρι 2 ποτήρια λάδι ελιάς 2 ποτήρια νερό 80 γραμμάρια μαγιά 1 κουταλιά κανέλλα κοπανισμένη Εκτέλεση: Βάζουμε σε ένα ποτήρι τη μαγιά και γεμίζουμε με νερό. Φτιάχνουμε τη ζύμη με το αλεύρι και το λάδι και προσθέτουμε την κανέλλα. Ανακατεύουμε μεχρι να γίνει ομοιογενές το μείγμα. Παίρνουμε τη μαγιά αφού την ανακατέψουμε στο ποτήρι με το νερό και τη ρίχνουμε στο μείγμα. Ολοκληρώνουμε με τα 2 ποτήρια νερό. Ζυμώνουμε. Αφήνουμε σκεπασμένη τη ζύμη με μια πετσέτα, μέχρι να φουσκώσει. Ετοιμάζουμε το φούρνο στους 250 βαθμούς. Ζυμώνουμε ξανά και φτιάχνουμε τη ζύμη σε «φρατζόλες». Κόβουμε με μαχαίρι σε παξιμάδια. Σκεπάζουμε το ταψί που έχουμε βάλει τα παξιμάδια για λίγο και μετά βάζουμε στο φούρνο. Ψήνουμε για μία ώρα. Μόλις ροδίσουν τα βγάζουμε. Αφήνουμε να κρυώσουν και μετά τα ξεκολλάμε ένα – ένα με προσοχή. Τα βάζουμε μαζεμένα πάλι σε ένα ταψί και τοποθετούμε στο φούρνο για μίσή ώρα με ένα τέταρτο στους 150 βαθμούς. Σβήνουμε το φούρνο χωρίς να τα βγάλουμε για να φρυγανιστούν.

Copy the BEST Traders and Make Money : http://bit.ly/fxzulu

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Ψυχοσάββατο... Και των κεκοιμημένων μνημόνευσον Σωτήρ μου, εν δόξη όταν έλθης.

του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Ψυχοσάββατο. Μέρα ξεχασμένη για τους πολλούς του κόσμου. Ο θάνατος είναι άλλωστε...
για τη νοοτροπία της εποχής μας το τέρμα. Οι κεκοιμημένοι μάς πονούν, αλλά πρέπει να ζήσουμε. Να προχωρήσουμε.
Και το μνημόσυνο είναι μόνο ατομική υπόθεση. Όταν συμπληρώνονται οι μέρες, οι σαράντα, ο χρόνος, θυμόμαστε. Πάμε στο ναό. Έρχονται και όσοι μας αγαπούν και όσοι αγαπούσαν τον κεκοιμημένο.
Και φτάνει. Γιατί άραγε όλοι μαζί, να έχουμε δύο ημέρες το χρόνο στις οποίες να θυμόμαστε πάντας τους κεκοιμημένους. Έτσι δεόμεθα υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως πάντων των απ” αιώνος κεκοιμημένων ορθοδόξων χριστιανών, βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομονάχων, μοναχών, γονέων, προγονέων, πάππων, προπάππων, διδασκάλων, αναδόχων ημών εν τη πίστει…
Κι όμως. Στο ψυχοχάρτι του Σαββάτου των Απόκρεω, πριν την Κυριακή της ανάμνησης ότι θα έρθει η τελευταία Κρίση, όπως και το Σάββατο πριν την Πεντηκοστή, πριν την Κυριακή του ξεκινήματος της παρουσίας της Εκκλησίας στον κόσμο, αποτυπώνεται όχι μόνο η μνήμη, αλλά και η ελπίδα. Μνήμη ότι οι αγαπημένοι μας ουκ απέθανον αλλά κοιμώνται.

Μνήμη ότι η αγάπη δεν νικήθηκε από το θάνατο. Ότι μπορεί ένα κομμάτι μας να έφυγε μαζί του, να τάφηκε στο χώμα, κι όχι μόνο από όσους γνωρίσαμε, αλλά και από όλους όσους έζησαν πολύ πριν από εμάς, απ” αιώνος, όμως τίποτε δεν τελείωσε.
Επειδή Χριστός Ανέστη ο θάνατος εσκυλεύθη. Επειδή Χριστός Ανέστη θα βρεθούμε ξανά με όλους όσους προηγήθηκαν. Κοντά στον Θεό των πνευμάτων και πάσης σαρκός. Εν τόπω φωτεινώ και χλοερώ και αναψύξεως.
Και δεν θα είναι η συνάντησή μας μόνο εν πνεύματι. Δικό μας και δικό τους. Θα έρθει η ώρα που το σώμα τους και το δικό μας θα βγούνε από τις κρύπτες του θανάτου. Και θα ενωθεί η συμφυΐα, σε έναν τρόπο αιώνιο και χωρίς μετατροπή. Όπου ο έσχατος εχθρός θα καταργηθεί. Και θα είναι η ύπαρξη συνάντηση με το Φως και την γλυκύτητα της ωραιότητος του προσώπου του Χριστού και των Αγίων Του.
Η Εκκλησία που δεν θα είναι μόνο μια πρόσκληση ένταξης στο σώμα του Χριστού, αλλά το ίδιο το Σώμα από το οποίο δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε.
Προγευόμαστε αυτή την χαρά να είμαστε μέλη του Σώματος κάθε φορά που τελούμε την Θεία Λειτουργία.
Αυτήν στην οποία πιστεύουμε και ζούμε το διαρκές παρόν της Βασιλείας του Θεού. Της συνάντησης ζώντων και κεκοιμημένων, αγίων και αμαρτωλών, μελίσματος και μη διαίρεσης, βρώσεως και μη δαπανήσεως εν τω Χριστώ. Μόνο που τα δύο αυτά Σάββατα νιώθουμε τους κεκοιμημένους πιο κοντά μας. Γιατί δεν είμαστε μόνο εμείς που έχουμε να θυμόμαστε.
Αλλά όλο το σώμα του Χριστού. Και η μνημόνευση των ονομάτων, μακρόσυρτη υπό τον ήχο του «Κύριε ελέησον», μάς υπενθυμίζει ότι η αγάπη δεν είναι μόνο για τους οικείους και συγγενείς, αλλά για όλους που εν Χριστώ γίνονται οι κατεξοχήν οικείοι μας. Οι αδελφοί μας.

Ας βρεθούμε το απόγευμα της Παρασκευής και το πρωί του Σαββάτου στο ναό της γειτονιάς μας. Μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Πρέπει να ζήσουμε, αυτό είναι δεδομένο. Έτσι κι αλλιώς ο θάνατος για μας δεν είναι τέρμα, αλλά μια στάση και ένα πέρασμα, ένα Πάσχα. Τη στάση την περνάμε μόνοι μας, ακόμη κι αν έχουμε την ώρα του θανάτου κοντά μας αυτούς που μας αγαπούνε.
Ο θάνατος είναι η προσωπική μας έξοδος, στην οποία κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, να καταλάβει, να συντροφεύσει. Μία ροπή όμως είναι η στάση. Και μπαίνουμε στο πέρασμα της ανάστασης. Συντροφευμένοι από όσους έχουν προηγηθεί και πρωτίστως όσους αγάπησαν το Θεό και τον άνθρωπο. Κι αυτοί θα μας οδηγήσουν στο να αναγνωρίσουμε Εκείνον που θανάτω τον θάνατον επάτησε.
Ας Τον παρακαλέσουμε λοιπόν. Και των κεκοιμημένων μνημόνευσον Σωτήρ μου, εν δόξη όταν έλθης. Των δικών μας και όλων των ανθρώπων. Να συναντιόμαστε στην αγάπη Σου!
Ψυχοσάββατο: να μην ξεχάσω… να δώσω τα ονόματα των νεκρών μου στην Εκκλησία, για να μνημονευτούν.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός


http://www.agiameteora.net/index.php/afieromata/triodiou/4306-psyxosavvato-na-min-ksexaso.html

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Μάρτης ό Ανοιξιάτης.

«Τα λόγια σου είναι ψεύτικα σαν του Μαρτιού το χιόνι, που το ρίχνει από βραδύς και το πρωί το λιώνει».
Στο Ιουλιανό και αργότερα στο Γρηγοριανό ημερολόγιο έχει 31 ημέρες. Από τις 19 μέχρι τις 23 Μαρτίου ο ήλιος μπαίνει στον αστερισμό του Κριού. Στις 21 Μαρτίου πραγματοποιείται η αστρονομική έναρξη της άνοιξης με τη λεγόμενη  «εαρινή ισημερία», δηλ. την ίση χρονική διάρκεια ημέρας και νύχτας. Το όνομα του είναι ρωμαϊκής καταγωγής. Είχε οριστεί ως ο μήνας του θεού Μαρς, που αντιστοιχεί  με τον Άρη, το θεό του πόλεμου των αρχαίων Ελλήνων. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν  αφιερωμένος στον Mercurius δηλ. τον Ερμή. Οι μεγάλες καιρικές μεταβολές του, έδωσαν αφορμή στη λαϊκή φαντασία να πλάσει μύθους, θρύλους, παροιμίες και  παραδόσεις, που αναφέρονται στα βασικά γνωρίσματα του. Αρκετοί μύθοι ζητούν να αιτιολογήσουν, γιατί ο Μάρτης μια γελά και μια κλαίει. Σύμφωνα με κάποια αθηναϊκή παράδοση ο Μάρτης έχει δυο γυναίκες, την μια πολύ όμορφη και φτωχή, την άλλη πολύ άσκημη και πολύ πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση. Όταν γυρίζει προς την άσκημη, κατσουφιάζει, μαυρίζει και σκοτιδιάζει όλος ο κόσμος, όταν γυρίζει από την όμορφη, γελάει, χαίρεται και λάμπει όλος ο κόσμος. Αλλά τις περισσότερες φορές γυρίζει από την άσχημη γιατί αυτή είναι πλούσια και τρέφει και τη φτωχή και όμορφη.
              

   Άλλες ονομασίες: Ανοιξιάτης, Κλαψομάρτης, Πεντάγνωμος, Φυτευτής και Βαγγελιώτης (λόγω Ευαγγελισμού)
                
ΕΡΓΑΣΙΕΣ:
                 Όργωμα & σβάρνισμα.
                 Σπορά καλαμποκιού & τριφυλλιού.
                 Φύτεμα καλοκαιρινής πατάτας, ντομάτας, μελιτζάνας, πιπεριάς & κολοκυθιάς.
                 Ψεκασμός & θειάφισμα δέντρων.
                 Αποκοπή μικρών αρνιών από τις μάνες τους.

                
ΕΘΙΜΑ-ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ:
               
  «ΜΕΡΟΜΗΝΙΑ». Οι πρώτες μέρες του Μάρτη. Μέρες δηλ. που από τις καιρικές συνθήκες τους μπορούν να γίνουν σχετικές προγνώσεις για όλο το χρόνο.
                
«ΜΑΡΤΗΣ» (1/3). Πανελλήνιο έθιμο της πρωτομαρτιάς. Είναι η συνήθεια να δένουν οι μητέρες στο χέρι ή στο πόδι των παιδιών τον λεγόμενο «Μάρτη», κορδόνι από λευκό και κόκκινο νήμα, για να τα προφυλάξουν από τις ακτίνες του μαρτιάτικου ήλιου, οι οποίες θεωρούνται πολύ επικίνδυνες. Για ν’ αποτρέψουν την επίδραση του ήλιου έδεναν στον καρπό του χεριού ή και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού τον «μάρτη», δηλαδή μια λινή κλωστή, άσπρη και κόκκινη ή και χρυσή, στριμμένη, αφού πριν την κρέμαγαν σε κλώνους τριανταφυλλιάς και την εκθέσουν τη νύχτα στα άστρα. Τον «μάρτη» τον φορούσαν ως την Ανάσταση. Τότε τον έβγαζαν και τον έδεναν στην τριανταφυλλιά, για να πάρουν το χρώμα της. Αλλού τα παιδιά κρατούν τον «μάρτη» μέχρι να πρωτοδούν χελιδόνι ή πελαργό. Το δεύτερο κακό που ο λαός φοβάται, τις τρεις πρώτες, τις τρεις μεσαίες και τις τρεις τελευταίες ή τις δέκα-δώδεκα πρώτες μέρες του Μαρτίου, είναι οι Δρίμες, όντα δαιμονικά, που κάνουν κακό στα ξύλα, ρούχα και σώματα. 
Όσα πανιά πλυθούν τότε, λιώνουν, όσα ξύλα κοπούν, σαπίζουν. Γι’ αυτό ή αποφεύγουν ολότελα να πλύνουν τις μέρες αυτές ρούχα ή, αν πλύνουν, ρίχνουν στο νερό πέταλο, γιατί το σίδερο, όπως πιστεύουν, είναι γιατρικό, αποτρέπει δηλαδή τα δαιμόνια. Επίσης δε λούζονται, δεν κόβουν ξύλα και αποφεύγουν και άλλες εργασίες.                «ΧΕΛΙΔΟΝΙΣΜΑ» (1/3). Πρωτομαρτιάτικο έθιμο της Β. Ελλάδας & των νησιών του Αιγαίου. Ένα μελωδικό καλωσόρισμα της Άνοιξης με ειδικά τραγούδια που λέγουν τα παιδιά γυρίζοντας από σπίτι σε σπίτι κρατώντας στεφάνι λουλουδιών ή ένα κλαδί από κισσό & ομοίωμα χελιδονιού, που έχει ένα «μαγικό χαρακτήρα»: 
Χελιδόνα έρχεται, από Μαύρη θάλασσα.
 Θάλασσα επέρασε. Έκατσε και λάλησε…
 Μάρτης μας ήρθε, τα λουλούδια ανθίζουν,

  Όξω ψύλλοι και κοριοί, μέσα υγεία και χαρά…
   Στην περιοχή του Πύργου Ηλείας τραγούδαγαν:
  χελιδονάκι πέταξε, ήβρε κήπον κι έκατσε,
   και γλυκοκελάηδησε, Μάρτη, Μάρτη μου καλέ.
   Μάρτη, Μάρτη μου καλέ  και Απρίλη θαυμαστέ,  

τα πουλάκια αβγά γεννούν κι αρχινούν να τα κλωσούν.       Τα παιδιά, με το τραγούδι τους, επικαλούνται τα αληθινά χελιδόνια, να έρθουν στον τόπο τους και μαζί μ’ αυτά η άνοιξη. Η νοικοκυρά παίρνει λίγα φύλλα κισσού από το καλάθι της χελιδόνας, τα τοποθετεί στο κοτέτσι, για να γεννούν πολλά αυγά οι κότες, και δίνει ένα ή δυο αυγά στα παιδιά που ξεκινούν για άλλο σπίτι. Όπως είναι γνωστό, ο βαθυπράσινος κισσός είναι σύμβολο της αειθαλούς βλαστήσεως και θεωρείται μέσο ικανό να μεταδώσει τη θαλερότητα και τη γονιμότητα στις όρνιθες και τα άλλα ζώα.
                 Έπαιρναν για αμοιβή  γλυκίσματα και χρήματα, κάτι ανάλογο με την αμοιβή από τα κάλαντα, δίνοντας ευχές για ευημερία και ευγονία. Πρόκειται για έθιμο που κατάγεται από την αρχαιότητα, όπως αποδεικνύει το «χελιδόνισμα», δηλαδή το τραγούδι της χελιδόνας, που μας παρέδωσε ο Αθήναιος γύρω στα 200μ.Χ., αλλά ανάγεται σε πολύ παλιότερα χρόνια. Η ομοιότητα του τραγουδιού με το σημερινό όχι μόνο εννοιολογική αλλά εν μέρει λεκτική, είναι ολοφάνερη

                ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΑΡΑΝΤΑ (9 Μαρτίου)
               Στη συνείδηση του λαού ο αριθμός 40 είναι ιερός. Γι’ αυτό και οι άγιοι Σαράντα, που μαρτύρησαν το 320 στη Σεβάστεια, λατρεύονται ιδιαίτερα από το λαό. Όλες οι συνήθειες και οι προλήψεις της ημέρας αυτής βάση έχουν τη θρησκευτική ή τη μαγική σημασία του αριθμού 40.
                Συνηθίζονται οι σαραντόπιττες, δηλαδή πίτες με σαράντα φύλλα, ή 40 τηγανίτες ή φαγητά από 40 ειδών χόρτα ή όσπρια που τα μοιράζουν για την ψυχή των ζωντανών.
                Κοινότατη είναι η παροιμία: Σαράντα φας, σαράντα πιείς, σαράντα δώσ’ για την ψυχή

 
ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ. Ταυτισμένη με τα Κούλουμα (ομαδική έξοδος στις εξοχές), το Γαϊτανάκι (το γαϊτανάκι ήταν ένας ειδικός χορός, στον οποίο τα καρναβάλια κινούνταν γύρω από ένα ψηλό κοντάρι, κρατώντας πολύχρωμες ταινίες, δεμένες στην κορυφή του κονταριού, "πλέκοντας" μ΄αυτό τον τρόπο το γαϊτανάκι) και το πέταγμα χαρταετών [τσερκένια (Σμύρνη), ουτσουρμάδες (Κων/πολη), πουλία (Πόντος), πετάκια (Θράκη), αετός- μύλος- ψαλίδα- άστρο-φωτοστέφανο (κυρίως Ελλάδα), φυσούνα (Επτάνησα)] . Επίσης χαρακτηριστικά της γνωρίσματα είναι η αθυροστομία, τα αλληλοπειράγματα, τα σκώμματα, η σάτιρα & το νηστίσιμο τραπέζι με τα τουρσί, κρεμμυδάκια φρέσκα, ραπανάκια, ταραμά, αλάδωτα όσπρια, τους χαλβάδες, τα θαλασσινά, τα ντολμαδάκια, μα πάνω απ’ όλα την γνωστή σε όλους μας λαγάνα (είδος ψωμιού άζυμου, δηλ. χωρίς προζύμι). 
               «ΚΥΡΑ-ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ». Έθιμο που συναντάται σε όλη την Ελλάδα. Για τη μεγάλη νηστεία του Πάσχα (40 ημερών), παρίσταναν τη Μεγάλη Σαρακοστή σαν μία γυναίκα με όλα τα χαρακτηριστικά της νηστείας: ξερακιανή, αυστηρή, χωρίς στόμα, με χέρια σταυρωμένα (γιατί είναι όλο προσευχή), με σταυρό στο κεφάλι και με 7 πόδια, όσες και οι βδομάδες για το Πάσχα. Την έφτιαχναν από χαρτόνι ή πανί παραγεμισμένο με πούπουλα και την κρεμούσαν από το ταβάνι (σαν είδος ημερολογίου, αφού εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ημερολόγια). Κάθε βδομάδα (ημέρα Σάββατο) που περνούσε έκοβαν κι από ένα πόδι μέχρι να φτάσει το Πάσχα. Το τελευταίο πόδι το έβαζαν μέσα σ’ ένα ξερό σύκο ή σ’ ένα καρύδι. Όποιος το ‘βρισκε ήταν ο τυχερός.
                 Σε μερικά μέρη, αντί του σκίτσου, οι γιαγιάδες έφτιαχναν την Κυρά-Σαρακοστή με νηστίσιμο ζυμάρι. Αφού την έψηναν, την έβαζαν στα εικονίσματα. Κάθε Σάββατο κατέβαινε από τη θέση της για να της κοπεί ένα πόδι.
     Το τραγούδι της Κυράς Σαρακοστής είναι:
    Την Κυρά Σαρακοστή, που είναι έθιμο παλιό
     οι γιαγιάδες μας τη έφτιαχναν με αλεύρι και νερό.
     Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι της σταυρό
     μα το στόμα της ξεχνούσαν, γιατί νήστευε καιρό.
  Και τις μέρες τις μετρούσαν  με τα πόδια της τα επτά
  έκοβαν ένα τη βδομάδα μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.              

               
«Η ΦΟΒΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΑΡΑ» (Πόντος). Ο Κουκαράς ήταν ένα σκιάχτρο, που έφερνε σε θεογνωσία τους μικρούς κι ανήξερους. Ήταν ένα κρεμμύδι μεγάλο με μουστάκες (ίνες της ρίζας του), μαυρισμένο καλά. Και οι μουστάκες του καψαλισμένες για να μαυρίζουν κι αυτές. Μάτια άσπρα, φτιαγμένα με κιμωλία. Στα πλευρά του-στη μεγάλη διάμετρο της μέσης του-ολόγυρα μπηγμένα κάθετα και σε ίσα διαστήματα μεταξύ τους, 7 φτερά από κότα, ισάριθμα με τις εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Το έδεναν από την ουρά και το κρέμαγαν νωρίς το πρωί της Καθαρής Δευτέρας από τη μέση της οροφής της τραπεζαρίας.
                
25η ΜΑΡΤΙΟΥ. Η επέτειος της Εθνεγερσίας & ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Τότε οι βοσκοί της Κρήτης οδηγούν τα αιγοπρόβατα από τα χειμαδιά στα ορεινά μέρη, σύμφωνα με την παροιμία:
«Κούρευε, κουδούνωνε και στα όρη ανέβαινε».
                 Ορισμένες λαϊκές συνήθειες έχουν βάση την αντίληψη ότι η εαρινή περίοδος αρχίζει την ημέρα του Ευαγγελισμού. Έτσι στην Ήπειρο τα παιδιά παίρνουν ένα ταψάκι ή ταβά χωματένιο, το χτυπούν μ’ ένα κουτάλι και λένε:
Φευγάτε, φίδια, γκουστερίτσια, σήμερα είναι του Ευαγγελισμού!                 Αλλού τα κορίτσια βγαίνουν στους αγρούς, κάθονται πάνω στα σπαρτά και τ’ αγκαλιάζουν. Αλλού κάνουν κούνια και κουνιούνται (τραγούδια καλημεριστά). Η αποχή από κάθε εργασία την ημέρα αυτή είναι, εξαιτίας δεισιδαιμονικών φόβων, απόλυτη: δε σαρώνουν, δε βγάζουν νερό από το πηγάδι, ούτε λάδι από το κιούπι, δεν ανοίγουν σεντούκι, δεν πάνε στα περιβόλια κλπ.

Τη μέρα του Ευαγγελισμού καμιά γυναίκα δεν έπρεπε να μείνει έγκυος, έλεγε ο λαός, γιατί το παιδί θα γεννηθεί ανήμερα τα Χριστούγεννα. Και τα παιδιά που γεννιούνται Χριστούγεννα δεν προκόβουν ή γίνονται καλικαντζαράκια. Και βέβαια αυτή τη μέρα δεν κάνουν καμιά δουλειά. Ούτε το σεντούκι δεν άνοιγαν.                                             Στη Σωζόπολη Θράκης λένε πως ούτε τα χελιδόνια φτιάχνουν τη φωλιά τους αυτή τη μέρα. Τόσο μεγάλη γιορτή είναι.
                
«ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ». Λέγονται οι τελευταίες μέρες του Μάρτη. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν μια γριά που θέλησε να κοροϊδέψει τον Μάρτιο, νομίζοντας ότι γλίτωσε αρνιά και κατσίκια από το κρύο και το χιόνι του, είπε:
-Πριτς, Μάρτη μου, τα γλίτωσα τα κατσικάκια μου!
                Αυτός όμως έκαμε τις τελευταίες μέρες του τόσο δυνατή κακοκαιρία, που η γριά και τα ζώα πέτρωσαν από το κρύο.

               
ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ:
             
   «Aκόμη και στις δεκαοχτώ έχει το μάτι του ανοιχτό».
                «Aκόμη στις δεκαοχτώ, ψοφάει η πέρδικα στ' αυγό. Λένε και στις τριάντα, μα δεν ηξεύρω γιάντα».
                «Aν κάνει ο Mάρτης δυο νερά κι ο Aπρίλης πέντε-δέκα, να δεις το κοντοκρίθαρο πως στρίβει το μουστάκι, να δεις και τις αρχόντισσες πως ψιλοκλεισιρίζουν, να δεις και τη φτωχολογιά πως ψιλοκοσκινάει».
                «Mάρτης άβροχος, μούστος άμετρος».
                «Mάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης».
                «Mάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης. Και σαν τύχει και θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει».
                «O Mάρτης το πρωί χιόνισε, κι ο γάιδαρος ψόφησε (από το κρύο). Το μεσημέρι βρώμισε (από τη ζέστη), και το βράδυ τον πήρε το ποτάμι (από τη βροχή)».
              

  «O Μάρτης ο κλαψόγελος».
                «Tο Mάρτη ξύλα φύλαγε, μην κάψεις τα παλούκια».
                «Αλί στα μαρτοκλάδευτα και τ’ απριλοσκαμένα» [δηλ. Το Μάρτη δεν πρέπει να κλαδεύεται τίποτα και τον Απρίλη να σκάβεται η γη]
                «Αν κάνει ο Μάρτης δυο νερά κι ο Απρίλη άλλο ένα, χαρά σε εκείνον το γεωργό Που’ χει στη γη σπαρμένα».
                «Αν κάνει ο Μάρτης δυο νερά, κι ο Απρίλης άλλο ένα, χαρά σε εκείνον το ζευγά που 'χει πολλά σπαρμένα».
                «Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα».
                «Από Μαρτιού πουκάμισο κι απ’ Αύγουστο σεντόνα».
                «Από Μαρτιού πουκάμισο, κι απ' Αύγουστο σεγκούνι».
                «Απρίλης έχει τα χάδια κι ο Μάρτης τα δαυλιά».
                «Βροντή Μαρτιού, φίλεμα με καρύδια».
                «Κάλλιο Μάρτης καρβουνιάρης, παρά Μάρτης λιοπυριάρης».
                «Κάλλιο Μάρτης στα δαυλιά, παρά στα προσηλιακά».
                «Κάλλιο Μάρτης στις γωνιές παρά Μάρτης στις αυλές» [δηλ. Καλύτερα το Μάρτη να ‘χει κρύο παρά ζέστη]
                «Καλοκαιριά της Παπαντής, μαρτιάτικος χειμώνας».
                «Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;»
                «Μάρτη και Σεπτέμβρη ίσια τα μεσάνυχτα» [ισημερία]
                «Μάρτης άβρεχτος, μούστος άμετρος» [δηλ. όταν ο Μάρτης δεν έχει βροχές, ωφελούνται πολύ τα αμπέλια]
              

  «Μάρτης βρέχει, θεριστάδες χαίρονται».
                «Μάρτης βρέχει; Ποτέ μην πάψει».
                «Μάρτης βροχερός, θεριστής κουραστικός».
                «Μάρτης δίμουρος. Μάρτης πεντάγνωμος».
                «Μάρτης έβρεχε, Θεριστής τραγούδαγε».
                «Μάρτης έβρεχε, θεριστής χαιρότανε».
                «Μάρτης είναι, χάδια κάνει, πότε κλαίει, πότε γελάει».
                «Μάρτης κλαψής, θεριστής χαρούμενος».
                «Μάρτης πουκαμισάς, δεν σου δίνει να μασάς».
                «Μη σε γελάσει ο Μάρτης το πρωί και χάσεις την ημέρα» [δηλ. μη νομίσεις ότι ο καιρός θα είναι κακός όλη την ημέρα και δεν πας στη δουλειά σου]
                «Ξύλα φύλαγε τον Μάρτη, να μην κάψεις τα παλούκια».
                «Ο Αύγουστος για τα πανιά κι ο Μάρτης για τα ξύλα».
                «Ο ήλιος του Μαρτιού, τρυπάει κέρατο βοδιού».
                «Ο καλός Μάρτης στα κάρβουνα, κι' ο κακός στον ήλιο».
                «Ο Μάρτης εδιαλάλησε, μικρά μεγάλα πάνω» [δηλ. μεγαλώνουν όλα τα φυτά]
                «Ο Μάρτης έχει τ' όνομα, κι ο Απρίλης τα λουλούδια».
                «Ο Μάρτης ο πεντάγνωμος ώρα στον ήλιο, ώρα στον τοίχο» [δηλ. εκεί που κάθεσαι στον ήλιο, πιάνει κρύο και πας δίπλα στο τζάκι]
                «Ο Μάρτης ο πεντάγνωμος, εφτά φορές χιόνισε και πάλι το μετάνιωσε που δεν εξαναχιόνισε!»
                «Ο Μάρτης το πρωί πηλά (λάσπες) και το βράδυ χώματα» (το πρωί βρέχει και μέχρι το βράδυ έχει στεγνώσει).
           

     «Ο Μάρτης το πρωί το ψόφησε, και το βράδυ το βρόμισε».
                «Ο Μάρτης ως το γιόμα ψοφάει το βόδι (από το κρύο) κι ως το βράδυ το βρωμίζει (από τη ζέστη)».
                «Ο Μάρτης ώρα βρέχει και χιονίζει κι ώρα μαρτολουλουδίζει».
                «Όλες του Μάρτη φύλαγε και τ' Απριλίου τις δώδεκα, ότι ακόμη και στις δεκαοχτώ πέρδικα ψόφησε στ' αβγό».
                «Όλοι οι μήνες καιν τα ξύλα και ο Μάρτης τα παλούκια».
                «Οπού ‘χει κόρη ακριβή, του Μάρτη ήλιος μην τη δει».
                «Ούτε ο Αύγουστος χειμώνας, ούτε ο Μάρτης καλοκαίρι».
                «Σαν ρίξει ο Μάρτης δυο νερά κι Απρίλης άλλο ένα χαράς σ' εκείνο το ζευγά που ‘χει πολλά σπαρμένα».
              

  «Σαν ρίξει ο Μάρτης μια βροχή κι Απρίλης άλλη μία, να δεις κουλούρες στρογγυλές και πίττες σαν αλώνι».
                «Στων αμαρτωλών τη χώρα, το Mαρτάπριλο χιονίζει».
                «Τα λόγια σου είναι ψεύτικα σαν του Μαρτιού το χιόνι, που το ρίχνει από βραδύς και το πρωί το λιώνει».
                «Τα παλιά παλούκια καίει, τα καινούρια πάει και φέρνει».
                «Το Μάρτη ξύλα φύλαγε κι άχερα των βοδιώνε και λίγα ξυλοκέρατα να δίνεις των παιδιώνε».
                «Το Μάρτη τον πεντάγνωμο οπού γελά και κλαίει, Θα τόνε τιμωρήσουμε ψέματα να μη λέει».
              

  «Το Μάρτη φύλαε άχερα, μη χάσεις το ζευγάρι».
                «Τον Μάρτη κι αν τον αγαπάς φίλο μην τον κάνεις».
                «Τον Μάρτη χιόνι βούτυρο, μα σαν παγώσει μάρμαρο».
                «Του Mάρτη του αρέσει, να είναι πάντα στο διπλό, μια στις δέκα να έχει ήλιο, και τις άλλες ξυλιασμό».
    «Του Μάρτη και του Τρυγητή ίσα τα ημερόνυχτια».
   «Του Μάρτη ο ήλιος βάφει, και πέντε μήνες δεν ξεβάφει».

  

  «Του Μάρτη οι αυγές με κάψανε, του Μάη τα μεσημέρια».

  «Τσοπάνη μου την κάπα σου, το Μάρτη φύλαγε την».
πηγή

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.

Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.
κεραμικός μαστραπάς
Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια