*-*

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Δεκαπενταύγουστος...Το Πάσχα του καλοκαιριού












Γιορτή μεγάλη και πανήγυρης λαμπρά είναι ο

δεκαπενταύγουστος, το Πάσχα του καλοκαιριού για όλους τους ορθοδόξους Χριστιανούς απανταχού της γης.

Όλοι τρέχουν στα χωριά τους, τα καράβια γιομάτα από πιστούς, τρένα, αεροπλάνα και έτσι γεμίζουν τα νησιά μας, τα χωριά μας, οι πόλεις τα παράλια όλα.

Όλοι οι υπάλληλοι αφήνουν την άδεια τους για το 15 Αυγούστου να πάνε να εορτάσουν την Κοίμηση της Θεοτόκου, την μεγαλύτερα Θεομητορική γιορτή με κέντρο το Νησί της Τήνου και μετά η Πάρος, του Σουμελά και οι περισσότεροι με ένα τάμα στο χέρι, όλοι με μία ελπίδα, με μια προσδοκία. Οι περισσότεροι ναοί εξωκλήσια, ιερές Μονές είναι αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου, Μάνα του Χριστού και Θεού μας, Μάνα όλων των χριστιανών.
Την 15η Αυγούστου εορτή της Κοίμησης της Παναγίας μας, ημέρα που έχουμε θάνατον , και ο θάνατος ήταν θλιβερό γεγονός.

Από τότε όμως που ο χριστός μας σταυρώθηκε και Ανέστη εκ νεκρών, κατάργησε τον θάνατο για όλο το ανθρώπινο γένος.Όσοι πιστεύουν στον σταυροθέντα και αναστάντα Κύριο δεν φοβούνται πλέον τον θάνατο, διότι γνωρίζουν ότι αυτός είναι ένα πέρασμα από τα επίγεια στα ουράνια, από τα πρόσκαιρα στα ουράνια, από τα προσωρινά στα αιωνία, από τα λυπηρά στα ευχάριστα, στα μακάρια και δοξασμένα.

Μετά την Ανάσταση του μονογενή υιού τής Θεοτόκου και Θεού μας Ιησού Χριστού, του μεγαλύτερου και θαυμαστού γεγονότος της Παγκοσμίου Ιστορίας όλων των αιώνων, έτσι και η Κοίμηση και Ανάσταση της Παναγίας μας δίκαια εορτάζεται και πανηγυρίζετε από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς σε όλη την Οικουμένη. Αυτήν την ημέρα η Υπεραγία Θεοτόκος Μητέρα και προστάτης των χριστιανών, θριαμβευτικά εισέρχεται στον άφθαρτο και πανένδοξο κόσμο του Ουρανού, στην μακάρια ζωή της Βασιλείας του θεού.

Για το λόγω αυτόν την Παναγία μας και όλους τους Αγίους, τους εορτάζουμε την ημέρα της κοιμήσεως τους.Τώρα το Δεκαπενταύγουστο την Υπεραγία Θεοτόκο προβάλλει για μία ακόμη φορά η εκκλησία μας με νηστεία, παρακλήσεις και όλοι το Δεκαπενταύγουστο μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροντες, μητέρες με τα μικρά βρέφη τους στην αγκαλιά, όλοι στην διάρκεια του 15 Αυγούστου θα πεζοπορίσουν για να φθάσουν στην χάρη της και θα επικαλεστούν με θέρμη ψυχής την ευσπλαχνία της.

Κάθε άνθρωπος έχει να μας διηγηθεί όχι ένα αλλά πολλά θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου και για τον λόγο αυτό συνεχώς την μακαρίζομε και σε κάθε κίνδυνο της ζωής μας, της οικογένειας, της πατρίδας μας πάντα αυθόρμητα την Θεοτόκο επικαλούμαστε.Και ακόμη την Παναγία μας μακαρίζομε διότι ο Άγιος Θεός αυτήν επέλεξε ως την τιμιώτεραν των χερουβείμ και ενδοξοτέρα των Σεραφείμ ( από τους Αγγέλους και απο όλα τα ουράνια πλάσματα )για να ενώσει τον ουρανό με την γη, και η Παναγία μας εγκρίθει αξία εξαιρετικής τιμής να γίνει η Μητέρα του υιού και Λόγου του Θεού.Είναι Μητέρα του Σωτήρα μας Χριστού ο οποίος με την Ανάσταση του νίκησε τον θάνατον, μας απάλλαξε από το μεγάλο προπατορικό μας αμάρτημα και μας άνοιξε τον δρόμον να έχουμε το μεγάλο ευεργέτημα να γίνουμε ουρανοπολίτες, εφόσον εμείς το θελήσουμε και αγαπήσουμε τον Χριστό μας με όλη την καρδιά μας και τηρήσουμε τις εντολές και διδασκαλία του.

Η Παναγία πάντα είναι μεσίτρια στον Μονογενή Υιόν της και πρεσβεύει για όλους μας.Δίκαια ο ορθόδοξος πιστός λαός απανταχού της γης εορτάζουν και πανηγυρίζουν με λαμπρότητα την Κοίμηση της Πανάγιας μας το « Δοξασμένο Δεκαπενταύγουστο»
Ι.Γ. ΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.


Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.


Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια