*-*

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Παροιμίες για το μήνα Φεβρουάριο

Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.
Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.

Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.

Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.

Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.

Ο Φλεβάρης κι αν χιονίσει, πάλι άνοιξη θ' άνθίση.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ' ανθίσει.
Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.

 Παπαντή καλοβρεμμένη, ή κοφίνα γεμισμένη.

Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.
Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει.

Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει.
Στις δέκα εφτά του Φλεβάρη θα ζεσταθεί το νύχι του βοδιού.

Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς,
Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς.
Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει.

Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ' αντί.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει
μ' αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει.
Στις δεκαπέντ' από Φλεβάρη βαρεί το άλογο ποδάρι.
 
άπό 

 
 * Άμα αγκιάξει ο Κουτσοφλέβαρος το πόδι του, θα μας χώσει στα χιόνια.
* Αν δεν βγει ο Φλεβάρης δεν μπαίνει ο Μάρτης.
* Αν της Υπαπαντής δεν φανεί ο ήλιος, θα βρέχει 40 ημέρες. Αν φανεί θα έρθει καλή χρονιά
* Άσπρος Φλεβάρης, χαρούμενος ο χωραφιάρης.
* Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.
* Γενάρη και Φλεβάρη καταβολάδα και ξινάρι.
* Γενάρης με τα κρούσταλλα, Φλεβάρης με τα χιόνια.
* Γεναριάτικο αρνί και Φλεβαριάτικο κατσίκι.
* Ζεστός Φλεβάρης, το Πάσχα κρύο.
* Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ' αντί.
* Θύμωσε ο Φλεβαράκης, πλάκωσε ο χιονάκης.
* Κάλλιο Μάρτης με παλούκια παρά Φλεβάρης με μπουμπούκια.
* Καλοκαιριά της Υπαπαντής, Μαρτιάτικος Χειμώνας.
* Κύριε ελέησον, Φλεβάρη, και στο χάλκωμα με βάνεις [δηλ. από το κρύο μπαίνω να ζεσταθώ μέσα στο καζάνι]
* Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει.
* Ο Φλεβάρης αν θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει.
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίζει του Καλοκαιριού μυρίζει κι αν τις φλέβες του ανοίξει, θε να κάψει να φλογίσει.
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίζει του Καλοκαιριού μυρίζει, κι αν αλήθεια φλογίσει πόσους σκύλους θα ψοφήσει.
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίζει, πάλι ή άνοιξη μυρίζει μα κι αν τύχη να θυμώσει, μες στα χιόνια θα μας χώσει.
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει κι άμα πει και θυμώσει μέσ’ τα χιόνια θα μας χώσει.
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει, μ' αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει.
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει, μα κι αν δώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει.
* Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ' ανθίσει. Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.
* Ο Φλεβάρης κι αν χιονίσει, πάλι άνοιξη θ' ανθίσει.
* Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει.
* Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.
* Ότι έφτιασε ο Φλεβάρης έχει ο Αλωνάρης.
* Ότι ημέρα κάμει της Παπαντής, θα την κάνει σαράντα μέρες.
* Παπαντή καλοβρεμμένη, η κοφίνα γεμισμένη.
* Παπαντούλα βροχερή και τ’ αλώνια σαν σωροί».
* Παπαντούλα χιονισμένη, και τ’ αμπάρια γιομισμένα.
* Σου ‘πανε Φλεβάρη βρέξε και λησμόνησες να πάψεις.
* Στα μαλακά Φλεβάρη μου και έχει ο Θεός.
* Στις δέκα εφτά του Φλεβάρη θα ζεσταθεί το νύχι του βοδιού [δηλ. αρχίζει να ζεσταίνει ο καιρός]
* Στις δεκαπέντ' από Φλεβάρη βαρεί το άλογο ποδάρι.
* Τα γέρικα γαϊδούρια Φλεβάρη ψοφάνε.
* Τα έκανε ο Φλεβάρης κι έσκασε ο Μάρτης.
* Τα χιόνια του Φλεβάρη, βγάζουν τον Μάρτη παλικάρι.
* Τα χρέη του Φλεβάρη, ο Μάρτης τα πλερώνει.
* Την Τυρινή και των Βαγιών μπαίνει ο διάβολος στο γιαλό.
* Της Κρεατινής τα κομμάτια τα τρώει η Τυρινή και της Τυρινής τα σκυλιά.
* Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς, Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς.
* Τον Γενάρη κλάδευε και τον Φλεβάρη απόσκαφτε.
* Τον κακό Φλεβάρη ψοφούν οι λύκοι απ’ την πείνα.
* Τον καλό τον Φλεβαράκη σκάρισε τ’ αρνάκι.
* Τον ξερό Φλεβάρη, σου παίρνει ο διάβολος το γαλάρι.
* Τον Φλεβάρη ανοίγουνε οι φλέβες.
* Τον Φλεβάρη τον καλό ανοίγει η γης από το νερό.
* Του Αϊ – Τρυφώνου μην δουλέψεις και τα χέρια σου κλαδέψεις.
* Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει.
* Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει κι αλησμόνησε να πάψει.
* Του Φλεβάρη το κριθάρι του Μάρτη το κατσίκι.
* Τρεις τα γέννα, τρεις τη Φώτα κ’ έξι τα μεγάλα Πάσχα.
* Υπαπαντή καλοβρεγμένη, η κοφίνα γιομισμένη.
* Φλέβαρε – κουτσοφλέβαρε, καταραμένε μήνα, το έκανες το παράκανες με πέθανες απ’ την πείνα.
* Φλεβάρη κουτσοφλέβαρε καταραμένε μήνα, μας χιόνισες, μας απόπειρες, μας έλιωσες στην πείνα.
* Φλεβάρη μήνα κοίταγε ήλιο και φεγγάρι, πάρε και γνώμη από αστρί και κάνε ότι βγάλει.
* Φλεβάρη το ‘πες, Φλεβάρη το ‘κάνες.
* Φλεβάρη, φλέβες (νερού) μ’ άνοιξες.
* Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.
* Φλεβάρης κουτσοφλέβαρος, και του τσαπιού ο μήνας.
* Φοβήθηκε ο παπάς τον Νοέμβρη και ο Δεσπότης τον Φλεβάρη.
* Φυλάξου από τον διάβολο κι από Φλεβαριάτικο κρύο.
* Χιόνι το Φλεβάρη βάνει στάπα στο κελάρι.
* Χιόνι Φλεβαριάτικο, αλώνι αβερτιάτικο.
* Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.

Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.
κεραμικός μαστραπάς
Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια