*-*

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

ΤΑ ΑΧΥΡΑ

 Τά άχυρα είναι  το αποξηραμένο στέλεχος των σιτηρών μετά το αλώνισμα. Η ετυμολογία του προέρχετε από : τό άχυρο < ἄχυρον < αρχαία ελληνική ἄχνη (η φλούδα του σιταριού).
Άχυρο από σιτάρι / κριθάρι / σίκαλη. 
Μικρά κομμάτια από άχυρο που χρησιμοποιούνται ως τροφή μεγάλων ζώων
Κρύφτηκε πίσω από ένα σωρό άχυρα στο στάβλο(μεταφορικά
Αυτό που θυμίζει άχυρο στη γεύση ή στο χρώμα, το άνοστο 
Ψωμί σαν άχυρο

Εκφράσεις

γυρεύω / ψάχνω ψύλλους στα άχυρα: αναζητώ μάταια πράγματα που είναι δύσκολο να βρεθούν 
έχει άχυρα (μέσα) στο κεφάλι του: δεν έχει μυαλό, είναι τελείως βλάκας 
δεν ξέρει να μοιράσει δύο γαϊδάρων (τα) άχυρα: δεν μπορεί να σκεφτεί τα πιο απλά ζητήματα 
(δεν) τρώω άχυρα: (δεν) είμαι εύπιστος ή ανόητος






4 σχόλια:

  1. Ά-χυρο από το στερητικό Α και αχα = νερό δηλαδή δεν περιέχει υγρασία Αχα = νερό οι Ιταλοί λένε Αχουα το νερό και εμείς Αχελόως (ποταμός) Αχινος, Χάνι (δημόσιο λουτρό) εξ' ου. και Χανιά αλλά και Χανουμάκι (στα δημόσια λουτρά) εάν αφερέσωμε το Α από το άχυρο μένει το Xυρο όπου στην Λατινική (αρχαία Αθηναϊκή διαλκεκτο 750 ΠΧ) το Χ προφέρεται Ξ επομένως πάλι ΞΗΡΟ

    Αυτά για το Άχυρο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α= ή Αρχή , Χ= {πού} Χαράσσει καί διαχωρίζει, Υ= τό {εντός κυπέλου υγρό - ζωτικόν μέρος} καρπόν, Ρ= από όπου ρέει ή ενέργεια, Ο= στόν χώρο...

      Διαγραφή
  2. Ο άρτος ο επιούσιος δεν είναι το ψωμί που τρώμε αλλά, ο Άρτος επί της ουσίας...!

    Τον άρτον υμών τον επιούσιον δως υμίν σήμερον (Ιησούς Χριστός)

    Το Χριστό τον είχε προφυτέψει η Συβιλα η Ερυθραία…..Εκ, πέντε πυρών πεντακης χιλιους άνδρας χωρτασας...

    Πρώτα απ όλα πρέπει να κατανοήσουμε την έννοια του άρτου,

    “Δως’ υμίν σήμερον τον άρτον ημών τον “επιούσιον” δηλαδή, τον επί της ουσίας άρτον = τον (πνευματικόν)

    Πυρός = σιταρένιο ψωμί

    Πέντε = ΠΑΝΤΑ

    Άρτος από το ΑΡΤΑΩ-αρτώ

    Eάν προσθέσουμε την πρόθεση “Προς” μπροστα στη λέξη άρτώ εχωμαι ΠΡΟΣΑΡΤΩ….!

    Το πέντε εδώ εννοεί τις πέντε Ηπείρους της γης και τους Πάντες

    Συμπέρασμα:

    Eκ πέντε ΠΥΡΩΝ "Ηπείρων" της γης, η νέα θρησκεία του Χριστού θα προσαρτήσει το ένα πεμτο από πάντας τους κατοίκους της γης,

    Aυτό έχει είδει γίνει, περίπου τη δεκαετία του 80 οι κατικοί της γης ήταν 6 δης, και οι χριστιανοί εξ’ αυτών 1.2 δης…ακρειβως το ένα πεμτο των κατοίκων της γης……. Χριστιανοί….!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.


Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.


Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια