*-*

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

ΛΙΜΝΕΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ




Στα 500 μέτρα υψόμετρο, στο βορειοανατολικό άκρο του δήμου Μυκηναίων βρίσκεται το δημοτικό διαμέρισμα Λιμνών.


Έχει 920 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία, μετά την εγκατάλειψη της καπνοκαλλιέργειας.


Το χωριό είναι ορεινό, γεμάτο πέτρα και ελάχιστο χώμα, το οποίο για να συγκρατηθεί και να μπορέσει να καλλιεργηθεί, οι κάτοικοι κατασκεύασαν αναβαθμίδες (πεζούλια).

Το χωριό απέχει 124 χλμ. από την Αθήνα και συνδέεται οδικά με το Άργος (18 χλμ.) και με την Κόρινθο (35 χλμ.).Κατά την διάρκεια της Α' Τουρκοκρατίας(1463 -1686), η περιοχή των Λιμνών ανήκε στο βιλαέτι (επαρχία) Κορίνθου .
Οι Ενετοί που διαδέχθηκαν τους Τούρκους διατήρησαν την Τουρκική διαίρεση και απλά μετονόμασαν τα βιλαέτια σε "territorii". Το 1700, έχουμε απογραφή από τους Ενετούς (απογραφή Νένι), όπου κοντά στην περιοχή των Λιμνών αναφέρεται και η περιοχή Maculus golemi που πιθανόν να ήταν ένας μαχαλάς του σημερινού χωριού (δυτικά)
Κατά την Β' Τουρκοκρατία (1715- 1821), οι Τούρκοι διατήρησαν την παλαιά διοικητική διαίρεση και οι Λίμνες παρέμειναν στο βιλαέτι της Κορίνθου .
Το 1816, κατά τον Πουκεβίλ, οι Λίμνες έχουν 120 οικογένειες και όπως προαναφέραμε ανήκαν στο βιλαέτι της Κορίνθου (Πουκεβίλ: Voyage en Grece Τομ.V σελ.211-213 και Μ. Σακελαρίου : Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατία σελ. 101-102).Ο πληθυσμός του χωριού μετά την Ελληνική επανάσταση είχε ως εξής: Το 1833, 738 κατ. και το 1879, 895 κατ.
Μετά το 1912, όταν ιδρύθηκε η κοινότητα Λιμνών, ο πληθυσμός έχει ως εξής: Το 1920, 944 κατ., το 1928, 1354 κατ., το 1940, 1555 κατ., το 1951, 1408 κατ., το 1961, 1429 κατ., το 1971,1305 κατ., το 1981,1281 κατ., το 1991,1086 κατ. και το 2001, 920 κάτοικοι.
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΜετά την επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση από τους Τούρκους σχηματίσθηκαν οι πρώτοι ΔήμοιΤο χωριό μας αποτέλεσε μαζί με το ΜπερμπάτιΤον Δήμο Λιμναίας, [Λίμναις(738 κατ.), Μπερμπάτι (230 κατ.)] ο οποίος σχηματίσθηκε με το Β.Δ. της 28ης Απριλίου / 10 Μαΐου 1834 και με το Β.Δ. της 30ης Αυγούστου /11 Σεπτεμβρίου 1840, «Περί συγχωνεύσεως των δήμων της επαρχίας Αργους», κατατάχθηκε ως δήμος της επαρχίας Αργους στη Γ' Τάξη με πληθυσμό 968 κατοίκους και έδρα το χωριό Λίμνες. Πρώτος Δήμαρχος εξελέγη ο Μιγγολιός ( Λιμνιάτης )δήμος Λιμναίας συγχωνεύθηκε στο δήμο Ιναχίας, ο οποίος με τη νέα σύσταση του κατατάχθηκε στη Γ' τάξη με πληθυσμό 1531 κατοίκους και έδρα το χωριό Χώνικα. Με την ονομασία Δήμος ΙναχίαςΤο Β.Δ. της 23ης Δεκεμβρίου 1867 μετέφερε την έδρα του δήμου από το χωριό Χώνικα στο χωριό Μπερμπάτι.Με το Β.Δ. της 20ης Μαΐου 1871 ο δήμος Ιναχίας μετονομάσθηκε σε δήμο Προσυμναίων. Το όνομα του δήμου προήλθε από την αρχαία πόλη Πρόσυμνα, η οποία όφειλε το όνομα της στην τροφό της Ήρας και θυγατέρα του Αστερίωνα, Προσύμνη.ΕΜΒΛΗΜΑΤο έμβλημα (παγώνι με ανοιχτή την ουρά) του δήμου επέλεξε ο αρχαιολόγος Π. Ευστρατιάδης και καθορίστηκε με το Β.Δ. της 20ης Μαΐου 1871: [«... (ίνα) η σφραγίς του δήμου φέρη έμβλημα εν τω μέσω μεν «ταών έχοντα ανοικτή την ουρά του », γύρωθεν δετά λέξεις «δήμος Προσυμναίων»].Με το Β.Δ. της 17ης Μαρτίου 1875 η έδρα του δήμου Προσυμναίων, μεταφέρθηκε από το χωριό Μπερμπάτι στο χωριό Πασιά.Το Β.Δ. της 22ας Φεβρουαρίου 1877 μετέφερε την έδρα του δήμου από το χωριό Πασιά στο χωριό Μπερμπάτι.Ο δήμος Προσυμναίων κατατάχθηκε στη Β' τάξη, με πληθυσμό 2271 κατοίκους, με το Β.Δ. της 6ης Σεπτεμβρίου 1879.Στο συνολό τους (πλήν μιάς η δύο περιπτώσεων) οι Δήμαρχοι ησαν από τις Λίμνες παρόλο πού πολλές φορές το χωριό «κατέβαζε και δύο συνδυασμούς»Εκτός του Μιγγολιού ο οποίος ηταν ο Πρώτος Δήμαρχος κατόπιν εκλέγονταν Δήμαρχοι ,Παπαγεωργόπουλος ,Νώτης Παπαψωμάς (σε προσεχή αναρτηση θα αναφερθούμε αναλυτικότερα )1912-1997Το 1912 με το νόμο ΔΝΖ', η κυβέρνηση Βενιζέλου προχώρησε στη διοικητική διαίρεση της χώρας σε Δήμους και Κοινότητες. Ο δήμος Προσυμναίων και ο δήμος Μυκηνών καταργήθηκαν και τα χωριά που τους αποτελούσαν μέχρι τότε έγιναν ανεξάρτητες κοινότητες, που διατήρησαν τη φυσιογνωμία τους με μικρές αλλαγές μέχρι το 1997, οπότε και ψηφίσθηκε ο νόμος 2539 με τον οποίο αναδιαρθρώθηκε η δομή των πρωτοβάθμιων οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης (σχέδιο «Ιωάννης Καποδίστριας»).Σύμφωνα με τον νόμο 2539 μέρος των κοινοτήτων που ανήκαν στον παλιό Δήμο Προσυμναίων μαζί με μέρος των κοινοτήτων που ανήκαν στον παλιό Δήμο Μυκηνών συγκρότησαν το Δήμο Μυκηναίων, ο οποίος σήμερα αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα:Λιμνών, Προσύμνης, Νέου Ηραίου (Χώνικας), Μοναστηρακίου Μυκηνών, Φιχτίων και Μπόρσα με πρώτο Δήμαρχο τον Παναγιώτη Γκορίτσα Από την Προσύμνη(Μπερμπάτι)ο οποίος εμεινε Δήμαρχος για 2 χρόνια καί κατόπιν παραιτηθηκε,στην συνέχεια για τα επόμενα 2 χρόνια εκλέχθηκε από τό Δημοτικό Συμβούλιο Ο Πετσέλης Χρήστος ,στίς εκλογές πού ακολούθησαν εκλέχθηκε ο Τσούμπας Γεώργιος Από τίς Λίμνες καί σήμερα ειναι ο Μαυρόγιαννης Επαμεινώνδας από τό Νέο Ηραίο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.

Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.
κεραμικός μαστραπάς
Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια