*-*

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ. ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΑΙ ΝΟΣΤΙΜΗ ΣΥΝΤΑΓΗ



 1 κιλό φρέσκο βούτυρο γάλακτος
1 κούπα ζάχαρη άχνη
1\2  κιλού αμύγδαλα χοντροκομμένα
4 κρόκοι αυγών
1 κουταλάκι γλυκού σόδα κοφτό
2 κουτάλια σούπας κονιάκ
2κιλά αλεύρι
2 κιλά άχνη για τύλιγμα
Ανθόνερο για ράντισμα.
Εκτέλεση
Καβουρδίζουμε τ΄ αμύγδαλα  και τά  χοντροκόβουμε   στο χαβάνι ή το μπλέντερ.  Χτυπάμε  σε μια λεκάνη το βούτυρο  να αφρατέψει και να ασπρίσει  και ρίχνουμε  μέσα τ΄ αυγά , τ΄ αμύγδαλα , το κονιάκ,  την σόδα,  και τέλος το αλεύρι σιγά- σιγά όσο πάρει μέχρι να γίνει μια μαλακή ζύμη πού δεν κολλά  στα χέρια.  {το αλεύρι πού παίρνει συνήθως αυτή η δόση  όταν την φτιάχνουμε  εμείς είναι  περίπου 1200 γραμ. }
Πλάθουμε τους κουραμπιέδες στρογγυλούς παραδοσιακά    με μια δαχτυλιά πλαγίως για να έχει μια λακουβίτσα να κάτσει η άχνη.  Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο {180ο}  για περίπου 20- 25 λεπτά  να ροδίσουν ελαφρώς  και  με το ξεφούρνισμα  τους ραντίζουμε με  ανθόνερο.
Τους βάζουμε σε πιατέλα με την σειρά και πασπαλίζουμε κοσκινίζοντας ζάχαρη άχνη. Κάθε σειρά παίρνει και την δική της ζάχαρη.
Είναι πεντανόστιμοι.
Και του χρόνου με υγεία.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ 
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Χαλβάς σπιτικός - Μία συνταγή της Αρκαδίας



Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού
ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη

4 φλιτζάνια τσαγιού νερό

1 φλιτζάνι τσαγιού μαύρη σταφίδα

1 κουταλιά σούπας κανέλα
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια κοπανισμένα
ΕκτέλεσηΣε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και, όταν κάψει, ρίχνουμε το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να 'καβουρντιστεί'. Προσθέτουμε την κανέλα και, χαμηλώνοντας τη φωτιά, ρίχνουμε το νερό, στο οποίο προηγουμένως έχουμε διαλύσει τη ζάχαρη. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα χωρίς διακοπή, έως ότου ο χαλβάς ξεκολλήσει τελείως από την κατσαρόλα και δεν έχει καθόλου υγρασία. Λίγο πριν τον βγάλουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη σταφίδα. Τον βάζουμε σε φορμάκια και τον σερβίρουμε πασπαλισμένο με ζάχαρη, κανέλα και κοπανισμένα καρύδια.
Πηγή συνταγής: το βιβλίο 'Παραδοσιακές Συνταγές της Αρκαδίας' της Θηρεσίας Κοντογιάννη, 2η έκδοση, Εκδόσεις 'Μαϊνάς', 1999
άπό

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες
οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα.

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.
Πάνω σε αυτήν τη φοβερή φωτιά τοποθετούσαν τη γάστρα, η οποία γινόταν κατακόκκινη από τη δυνατή φλόγα. Όταν η φωτιά κατέπαυε, οι νοικοκυρές καθάριζαν τη γωνιά, έβαζαν το στρογγυλό ταψί με το ψωμί ή το φαγητό, μετά τη γάστρα και ύστερα τα κάρβουνα και τις ζεστές στάχτες πάνω και γύρω στη γάστρα και εσφράγιζε το φορητό φούρνο.


Σε δύο η τρεις ώρες το φαγητό ή το ψωμί ήταν έτοιμο.
Η γάστρα ήταν ένας πρωτόγονος φορητός φούρνος. Τον έπαιρνες μαζί σου, τον φόρτωνες στο γαϊδουράκι ή στο μουλάρι μαζί με τα πενιχρά τρόφιμα και με το πιτσιρίκι κάπου-κάπου. Έτσι μπορούσες να ψήσεις ψωμί (απαραίτητο), πίτες κρέας, μπακλαβά και άλλα.

Η γάστρα μαζί με την πυροστιά , το ξυθάλι, ένα κακάβι με το καπάκι για πιάτο, ήταν τα βασικά σκεύη της υπαίθριας κουζίνας.


Περιττό να πούμε ότι το φαγητό είχε υπέροχη γεύση, γιατί η γάστρα εσφράγιζε καλά και κρατούσε μέσα τα υγρά και έψηνε πολύ σιγά.
Άλλα σκεύη της χωριάτικης μαγειρικής ήταν το τηγάνι, το ταψί (στρογγυλό), η χουλιάρα (κουτάλα), ο τέτζερης, ο μαστραπάς και άλλα. Καλή Όρεξη!...

πηγή

Το λίχνισμα... όπως τα παλιά χρόνια